500 verder

Vijfhonderd wát verder? 
Stappen? Dagen?  Bakpogingen? Kilometers? Spaarzegels? Ideeën?

Ik help je uit de brand: het zijn mijn schrijfsels.
Je leest op dit moment mijn vijfhonderdste blog.
Jawel!

Als ik straks onderaan een punt (of misschien laat ik die wel achterwege) achter het laatste woord heb gezet, ben ik er écht ‘500 verder’.
Tegelijkertijd ben ik ook ‘tien jaar verder’.

In januari 2016 stond mijn leven op zijn kop: de diagnose endeldarmkanker viel rauw op mijn dak. Ook op de daken van velen om mij heen. 

Er stond me van alles te wachten en door erover te schrijven, kreeg ik de dingen voor mezelf op een rijtje. Ik hoefde daar niet over na te denken, mijn hoofd zat vol en eigenlijk hoefde ik dat alleen maar te vertalen naar geschreven tekst.

Het bleek voor mij een manier om al mijn frustraties letterlijk van me af te schrijven. Bovendien relativeerde het. Vanaf het begin ervaarde ik: gedeelde smart, is halve smart. Maar ik leerde ook: gedeelde vreugde, is dubbele vreugde. Een nieuwe passie ontstond.

Ik blijf dus maar doorgaan met delen… met schrijven in dit geval.
Het schrijven over al mijn medische perikelen, liep geleidelijk over in verhalen over herinneringen uit mijn jeugd, mijn werkbelevingen, familie aardigheidjes, mijn misbaksels… Eigenlijk van alles wat zich maar aandient op de donderdagen als ik achter mijn laptoptafeltje zit.

Ik schrijf nog steeds graag, al is het niet meer bedoeld als update. Soms is het een uitdaging om precies weer te geven wat ik bedoel. Hoe ik me voel en hoe ik dat overbreng in alleen maar woorden. Zou je namelijk mijn gezicht en gebaren erbij kunnen zien, dan zegt dat al voldoende. Geen gebrek aan mimiek en theatrale trekjes.

Frustratieschrijven, dat lukt me wel -tussen al die 499 blogs zitten er wel aardig wat van dit soort  @#$!*#  berichten. 

Met woorden duidelijk maken waarom ik in een bepaalde situatie moet lachen, is een uitdaging. Want, tovert het bij die ander dan ook een glimlach op hun gezicht? 
Ik vraag me weleens af: hoe doen cabaretiers dat? Schrijven die “op goed geluk”? Of?
Als ik een lach bij de ander op het gezicht probeer te toveren, heb ik alleen maar een onhandige actie nodig. Neem nou afgelopen oudjaarsdag…

Uitgerekend op díe dag besluit ik nog wat inkopen te doen bij een -met recht Super– grote Aziatische supermarkt: de Amazing Oriental. Ja, nee, zeg maar niks. Onbegonnen werk op die dag, daar kwam ik achter toen ik in de file stond op de weg naar de ingang. Hou maar op.

Even snel naar binnen en er net zo snel weer uit. Dat leek goed te gaan, binnen no time had ik waar ik voor kwam. Ik moest alleen nog even iets uit de diepvries pakken.
Nu hebben ze daar paden met aan weerszijden enorme diepvrieskisten, met zo’n opzijschuif-bovenkant, als-je-begrijpt-wat-ik-bedoel.

Hoe het nou precies gebeurde weet ik niet, het ging zo snel.
Of, misschien was dat het wel: haastige spoed…blabla, in combinatie met diepvries bijna leeg. Precies dat wat ik wilde hebben lag helemaal op de bodem. 

Ik leunde over de rand en in een split second, kukelde ik voorover die vrieskist in. 
AUWWW!
Ik schrok me te pletter en wilde me tegen een bevroren verpakking kokos (of wat was het??) terug omhoog duwen. Natúúrlijk kreeg ik direct de slappe lach, waardoor het me niet meteen lukte om mezelf weer rechtop naast die kist te krijgen. Daar stond ik dan uiteindelijk met een stalen gezicht om me heen kijkend of niemand het had gezien.
Ik schaamde me dood. Grinnik.

En nee: ik had niet kunnen vragen of iemand anders het voor mij uit de vriezer wilde pakken. Alle Aziaten die daar op dat moment rondliepen waren minstens zo klein -zo niet nóg kleiner- als ik 🙂 

Pas later, thuis kwam de pijn in mijn rechter zijflank opzetten en niet zo’n beetje ook. Niet grappig.
Voor de zekerheid bracht ik toch maar een bezoekje aan mijn huisarts. Hi hi hi…het gezicht van die man: “Mevrouw u heeft wát? In een vrieskist, zegt u?”
Afijn, na een klein onderzoekje blijkt dat ik een gekneusde rib heb. Lekker dan.

Daar ben ik voorlopig nog wel een paar weekjes zoet mee.
Niet grappig. Of nou… toch nog steeds wel.
Ik kan er alleen niet te hard om lachen….dat doet pijn.
Ach, gaat vanzelf wel weer over.
Ik schat: een paar blogs verder.

Zo, nu ben ik er écht 500 verder!
…en ik ga er nog maar een poosje mee door onder het mom:
ik schrijf omdat ik ademhaal
😉

zie je wel: tóch geen punt