Het totale plaatje

Ik ben geen influencer, dat pretendeer ik ook niet. Sterker nog, ik heb helemaal niet de intentie om dat te willen zijn.

Mijn blogs zijn puur bedoeld als geschreven ‘kletspraatjes bij de koffie’. Een écht praatje zou dan een podcast zijn, maar ook die ambieer ik niet.

Zie je — of beter gezegd: hóór je — het al voor je? Ik zou mezelf moeten begrenzen, anders flap ik er spontaan van alles uit en klets ik de oren van je hoofd.
Nee hoor, ik hou het wel bij schrijven, dan kan ik in ieder geval nog deleten waar nodig 😉

Maar goed, als je vandaag echt bij me aan tafel aan de koffie zat, zou ik je enthousiast vertellen over een kledingsite. Joh, zo leuk: eindelijk weer eens jurkjes gevonden waar ik me happy in voel.

Mijn lijf heeft zich na alle ondergane behandelingen, ingrepen en revalidaties eindelijk ‘gesetteld’ en gevormd. Dat voelt soms dubbel: natuurlijk ben ik daar blij mee, maar de vorm laat wel wat te wensen over. Hobbels en bobbels waarvan ik weet dat behalve medicatie ook leeftijd en hormonen daar invloed op hebben. Het is wat het is, dat weet ik heus wel, maar soms heb ik zo’n bui…dan ben ik ze liever kwijt dan rijk.

Nu ben ik altijd al een ‘jurkjesmens’ geweest en sinds stoma Zakkelien op mijn buik prijkt, helemaal. Gelukkig weet ik met alle oneffenheden inmiddels goed om te gaan. Anders gezegd: ik verdoezel me suf, leve de sjaals en vesten  😉 
Gekheid, er is altijd wel een jurkje te vinden. Alhoewel???? Het viel me het afgelopen jaar al op: jurkjes lijken bij ons in het winkelcentrum een soort uitgestorven diersoort geworden. Oké, een beetje overdreven misschien, maar in mijn maat vind ik weinig tot niets.  

Trouwens, wat is er met die maatvoering gebeurd? Is daar een nieuwe norm op losgelaten, of hoe zit dat? In één van de winkels zei een verkoopster zelfs: “Van dit merk moet u echt twee of drie maten groter nemen dan uw eigen maat hoor, ze vallen klein.” Wat is dat nou weer voor lariekoek! Moet ik nu ook nog op alle merken gaan letten?

Vandaar dat ik ook online ben gaan surfen en zo kwam ik uit op een kledingmerk dat door meerdere bedrijven wordt aangeboden. Sommige hebben een fysieke winkel in combinatie met online verkoop. Eentje die alleen een webshop heeft, sprak me echter het meest aan. En waarom? 

Ik denk dat het de ‘gunfactor’ is. Het verhaal achter hoe en waarom twee (!) personen een bedrijf runnen op een manier waarop ze zich onderscheiden van anderen.

Als je het mij vraagt, zit dat onderscheid niet alleen in het regelmatig wisselende aanbod, maar juist in de continuïteit van het posten van updates plus twee live-uitzendingen per week op social media. Wat mij daarbij vooral opvalt is hun benadering naar de klant. Echt, die is zo persoonlijk. Nu hoor ik jullie denken: Ja, ja… verkooptechniek!

Kan zijn, maar ik ervaar die in ieder geval als duidelijk en oprecht. Qua kleding: Wat je ziet is wat je krijgt en dat geldt ook voor de dame die je in de live uitzendingen ziet: Wie je ziet is wie ze is.

Tenminste…zo ervaar ik het. 

Dus ja: ik kijk naar het grote geheel. De kleding, de overzichtelijke website, de antwoorden die je prompt krijgt op al je vragen, het meedenken, het eerlijke advies, de snelle afhandeling van je bestelling en alle hectiek die daar ongetwijfeld bij komt. 

Nou, als je het hebt over service – geloof me – zij verlenen het echt. Ik vind het bewonderenswaardig!

Zoals ik aan het begin al schreef: ik ben geen influencer, ik schrijf niet om reclame te maken. Maar toch zet ik hier een linkje naar de website waarover ik net vertelde. Want dat is het nog steeds hè, een praatje bij de koffie 😉

Misschien vindt een ander het niks. De kleding niet, de presentatie niet. Soms knappen mensen op een detail al af. Dan ben ik geneigd om te zeggen: Mensen, kijk naar het grote geheel!

Tot slot wil ik nog iets zeggen over de titelfoto.
Ook dat is een detail.

Gisteren waren wij, schrijfdames, weer een ochtendje gezellig met ons viertjes bij elkaar om bij te kletsen en te vertellen over onze schrijfsels. Mijn notitieboekje en pen lagen onaangeroerd op tafel. Ik maakte er een foto van en beloofde plechtig: “Weet je wat, over deze foto schrijf ik morgen wel een stukje..”

Afijn… ‘dat stukje’ kreeg dus een onverwachte wending, maar ik geef je alsnog het totale plaatje: