Koekjes à la Maja

Wie bij het lezen van de titel dacht: Ha, nu krijgen we een lekker koekjes recept, die komt bedrogen uit. Want er komt geen recept en de koekjes die straks wél ter sprake komen, zijn alles behalve lekker (maar als kind weet je soms niet beter). 

Dat laatste behoeft enige uitleg, dat snap ik, het wordt zometeen duidelijk.

Aanleiding is een vraag die in mijn hoofd bleef hangen. Soms hoor of lees ik een vraag die ik eigenlijk zou moeten opschrijven — maar meestal vergeet ik ze weer.
Afijn, deze heb ik dus wel onthouden:

Welke smaak of geur voert jou onmiddellijk terug naar jouw kindertijd?

Ik hoef daar niet lang over na te denken: Maja!
Bám: twee vliegen in één klap, want het geldt voor zowel de geur als de smaak. 

Ach, die Maja – wie kent de Spaanse schone niet? Met een waaier in haar hand, gehuld in een zwierige zwart-rode flamenco jurk en een zwarte mantilla op haar hoofd, stond zij afgebeeld op de verpakking van zeepjes en poeder.
Dat brengt mij dus terug naar mijn kindertijd. 

Mijn oma gebruikte niet alleen de zeep van Maja, maar ook de poeder. 
Hoewel ook “4711” was zo ongeveer haar andere huismerk. “Onjeklonje”, zei ik altijd. Pas toen ik ouder was begreep ik dat het Eau de Cologne was en letterlijk Water uit Keulen betekende.

Oma sprenkelde altijd een paar druppeltjes 4711 op één van haar kleine elegante zakdoekjes waarop in één van de hoekjes haar monogram geborduurd was. Vervolgens stopte ze dat zakdoekje bij haar pols in de binnenkant van haar mouw. Steeds als zij haar arm bewoog, kwam er zo’n vleugje van het luchtje voorbij. 

Dat was nog wel te doen, maar niet als ik wagenziek (oh…wat een ellende) naast mijn oma op de achterbank van de auto zat. Dan propte ze een hele dot in 4711 gedrenkte lap onder mijn neus, waarschijnlijk in de hoop dat het zou afleiden. Gatjak, maar dan leek het juist alsof ik daar nóg misselijker van werd. Brrr…. ik moet er niet meer aan denken.

Nee, dan liever Maja.
De geur van Maja is voor mij de geur van onbezorgdheid. Een zoete herinnering: poederig, dromerig en zacht. De geur die me doet denken aan oma, waar ik vaak logeerde en onbekommerd kind kon zijn. Waar ik me veilig voelde, vertrouwd en beschermd. 

Misschien hou ik daarom nog steeds van poederige geurtjes, ook al zou ik zelf nooit Maja gebruiken. Zo vind ik de Mon Jasmin Noir van Bvlgari lekker, maar de Poudrée, of Ambree van Narciso Rodriguez zijn een prima en iets portemonnee-vriendelijker alternatief.

Oké, dat was over de geur van Maja en dat brengt me nu bij de smaak van Maja.

Tegenwoordig bestaat het merk nog, maar de verpakking ziet er anders uit. Het is met zijn tijd meegegaan qua illustratie en vorm. Ik herinner me nog dat mijn oma zo’n doos had met van die ronde zeepjes en als er dan eentje leeg was, dan kreeg ik die.

Ik bewaarde er kleine spulletjes in: mooie steentjes die ik onderweg vond, of goudkleurige sigarenbandjes – mijn schatten. En in één van de doosjes deed ik mijn lievelingskoekjes: opzet-kaakjes. Kennen jullie ze nog? Kijk, deze:

Je begrijpt wel, er blijft altijd een zweem van Maja in zo’n leeg doosje achter en ja, dat trok dan in die koekjes. Als kind had ik dat niet zo in de gaten, mijn koekjes smaakten nu eenmaal zoals ik ze gewend was te eten uit het Maja-doosje.

Pas toen ik bij een vriendinnetje speelde en we van haar moeder ieder een schoteltje met van die opzet-boerderij-figuurtjes kregen, zei ik verbaasd: “Hè? Deze smaken heel anders dan die van bij mij thuis!” 
En dat bedoelde ik dus aan het begin: als kind weet je soms niet beter.
Ach ja, het is maar net wat je gewend bent.

De opzetkoekjes zie ik een heel enkel keertje nog weleens bij een supermarkt liggen, dan koop ik ze. Maar als ik ze dan thuis bij de thee weg zit te knagen, denk ik: “Getsie… ‘t is toch niet meer zo als vroeger.”
Dan mis ik nét dat vleugje Maja uit mijn kindertijd…

PS:
Iedere gelijkenis met “het is een hint voor Valentijnsdag” bij het noemen van de parfummetjes die ik lekker vind, berust op louter toeval.
(Dus Don, als je dit leest: je hoeft er niets mee. Ik ben al blij met alleen jou 😉)