Spiegel meiner Seele

Ja das stimmt, der Titel ist auf Deutsch. En daar blijft het bij, ik schrijf verder gewoon in Nederlands hoor.

Spiegel meiner Seele is de naam van een dans, de choreografie is van een Duitse Sacred Dance docente. Het betekent: spiegel van mijn ziel. 

Het grappige is, dat ik het woord ‘Seele’ een lange tijd associeerde met ‘zeehond’ – geen idee waarom. Net zoiets als bij het eerste Duitse leesboekje dat ik lang geleden ooit voorgeschoteld kreeg: Die Biene Maja. Ik was er stellig van overtuigd dat het over de benen van ene Maja ging. Mis! Biene bleek een bij te zijn. 

Terug naar de dans, waarbij bewogen wordt op rustige muziek. De passen op zich zijn niet zo heel erg ingewikkeld, maar zodra de armbewegingen er bij komen kan het ineens wat lastiger worden. Het is een leuke uitdaging voor de hersencelletjes. Maar, als je het eenmaal onder de knie hebt…. dan is het appeltje-eitje. 

Mijn dansdames doen het overigens inmiddels fantastisch. Zo zie je maar: oefening baart kunst!

Bij een van de gebaren plaats je beide handpalmen vlak voor je gezicht, alsof je jezelf een spiegel voorhoudt. Daarna houd je de ander een spiegel voor. Eerst laat je je rechterhandpalm zien aan degene rechts van je en vervolgens doe je dat ook met links.
Zo worden de herhaalde bewegingen en gebaren een rustige cadans en ontstaat een soort van harmonie. Geloof me, dat voel je écht – en daar bedoel ik niets zweverigs mee.

De ene keer kijk je in je eigen spiegel en de andere keer ben jij de spiegel voor een ander. Misschien zouden we dat vaker moeten doen en niet alleen in dans.
Misschien gebeurt dat al ongemerkt en onbewust. 
Alleen zijn soms de verhoudingen niet altijd in balans en niet altijd op een respectvolle manier.

Want, op social media kanalen hoor, lees en zie ik het maar al te vaak voorbij komen.
Ongevraagde meningen. Onverbiddelijk van repliek dienen. Ongezouten gal spuien. Eigen frustraties kwijt willen…. Dan vraag ik me regelmatig af: Zeg, heb jij onlangs nog in je eigen spiegeltje gekeken? Durf je dat überhaupt nog wel? (oh.. sorry, toch nog weer een Duits woord)

Misschien is dat wel het spannendste moment in de dans: als je je eigen spiegel voorhoudt.
Niet om te controleren of je haar goed zit, maar om te kijken: hoe sta ik er eigenlijk bij?
Ben ik vandaag een beetje mild?
Of ben ik stiekem vooral druk met wat een ander verkeerd doet?

Geloof me, bij het aanleren van de dans worden heel wat bewegingen ‘anders’ gegaan. Ik zeg expres ‘anders’, omdat fouten in deze vorm van dans niet bestaan. Zo zag ik dus allerlei variaties qua armbewegingen – laat ik het zo maar zeggen 😉
En onwillekeurig wordt er dan ineens juist op de ander gelet (“jouw arm moet naar links!”).
Blijf bij jezelf! – zeg ik dan herhaaldelijk. 

In de dans duurt dat spiegelen steeds maar een paar tellen. In het echte leven krijgen we daar iets meer tijd voor.
En ja, een spiegel kan confronterend zijn. Zeker als je ontdekt dat je vooral ziet wat je bij de ander stoort — en dat het verdacht veel lijkt op iets van jezelf. Oei!
In de dans glimlach je dan gewoon en beweeg je weer verder. Misschien is dat ook buiten de danskring geen slecht idee.

Hmm…. dit is wel ineens een ander soort blog geworden dan ik aanvankelijk voor ogen had, merk ik nu. Tsja… zo werkt dat dus bij mij. Ik begin gewoon maar met schrijven en dan neemt het verhaal vanzelf een wending. Of niet, want een heel enkele keer denk ik dan bij het voor-de-laatste-keer even doorlezen: Nou nee… dit kan eigenlijk écht niet. Dan verwijder ik zonder pardon de helft van mijn tekst en brei er een ander eind aan.

Gebeurt niet vaak.
Gaat ook nu niet gebeuren.
Ik laat ‘m gewoon zo staan.

Wat ik nog wel wil toevoegen is de dans zelf.
Want uiteindelijk gaat het om de beweging, niet om wat ik erover geschreven heb.

Spiegel meinder Seele. Een dans met een diepere betekenis. Een dans met een ziel.