De buitenkant

Ik ben even nieuwsgierig. 
Waar associëren jullie de titel mee? 
Wat komt er bij jullie als eerste in je op? 

In mijn hoofd zat al van alles wat ik wilde schrijven en daar paste de titel mooi bij.
Maar gek genoeg kwam er, toen ik jullie die vraag stelde, ineens een heel andere herinnering boven: ons vorige huis.
Een  totaal ander beeld dan waar ik van plan ben om over te schrijven. Maar nu ik het er dan toch over heb, even in het kort

Ons vorige huis was een van de acht drive-in woningen in een rijtje. De vorige eigenaar had op de begane grond een bedrijf aan huis. Een reclame- of groot naambord op de gevel was destijds niet toegestaan. De toenmalige eigenaar heeft toen de hele buitenkant, zowel voor als achter, wit geverfd om het pand te laten opvallen. Geloof me: het viel behoorlijk op. En nog steeds! 

De bewoners na ons denken er waarschijnlijk hetzelfde over: terugbrengen in de oorspronkelijke staat kost een kapitaal. Dan maar eens in de zoveel jaar een nieuw wit laagje eroverheen…. Dat laatste was nou precies een klus waar Don niet blij mee was. Wat is hij opgelucht dat hij verlost is van dagen lang met-kwast-in-de-hand op een ladder en een steiger.

Maar goed, terug naar de buitenkant waar ik met de titel eigenlijk op doelde:
de buitenkant van een mens.

Wat je aan de buitenkant ziet, zegt niet alles over de binnenkant.
De reden waarom ik dit aankaart?

Ik ben vanmorgen met Don mee geweest op gesprek bij zijn cardioloog. Over een paar weken is het een jaar geleden dat hij totaal onverwacht door een ambulance werd afgevoerd met een tweetal -door ons niet herkende- hartinfarcten. 

Nu moet ik eerst zeggen, dat ik het veel makkelijker vind om over mezelf te schrijven, zeker als het gaat om medische situaties. Ik voel het immers zelf allemaal aan den lijve, om het zo maar uit te drukken. Bovendien bepaal ik zelf wat ik wel en niet wil vertellen, ik bewaak mijn eigen grens. 

Over een ander schrijven vind ik daarom wat lastiger -ook al gaat het om Don. Het zou dan een weergave zijn van wat ik zie en hoe ik dat interpreteer. Bovendien schrijf ik niet zomaar op eigen houtje uitgebreid over andermans (in dit geval eigen mans) medisch wel en wee.

Een klein beetje mag, denk ik, wel. (ik ‘moet’ per slot van rekening toch ergens mijn eigen frustraties kwijt 😉 )

Wat mij al veel eerder uit eigen ervaringen is opgevallen: specialisten kijken naar cijfers binnen hun eigen vakgebied. Cijfers die letterlijk op een afvinklijstje staan: bloedwaarden, cholesterol, hartfilmpjes, bloeddrukmetingen.
Als die cijfers binnen de norm vallen, dan concludeert de specialist dat iemand op basis daarvan “gewoon” weer alles kan en mag doen. 

Vanmorgen werd daar dan gelukkig nog de vraag achteraan gesteld: Vindt u dat zelf ook? Ik bedoel, voelt u dat zelf ook zo? 
Dat het antwoord luidt: ‘Nou nee, niet echt, want…..etc. etc.’, begrijpt de specialist volkomen. Hij vindt het zelfs een soort van logisch, want hij herkent het van andere patiënten.

MAARR….. dat is NIET zijn vakgebied. 

DUS???

Dus komt het volgende loket in beeld: de ARBO-dienst.
Dat is ook een specialisme.
Ook met een eigen vakgebied.
Daar wordt bevestigd dat de cijfers uitwijzen dat er geen reden meer is om ‘deze meneer’ als patiënt te zien en te behandelen. Er wordt naar de buitenkant gekeken, niet naar de binnenkant en daarover worden ook geen verdere vragen meer gesteld.

PUNT.
Of nee: komma – want er volgen nog andere gesprekken.

Maar…even voelde ik me plaatsvervangend gefrustreerd. Vooral toen ook nog de term: “Het spijt ons, maar de wet schrijft dat nu eenmaal zo voor.” in de strijd werd gegooid.

Stiekem zou ik dan wel eens onbeschoft en ongenuanceerd willen terugbijten met: “Rot op! Het spijt jullie helemaal niet! Steek die wet maar in je reet!” 
En nee, natuurlijk doe ik dat niet en in plaats daarvan zegt een braaf ander stemmetje in mijn hoofd vermanend: Don’t shoot the messenger… zij kunnen er ook niets aan doen.   

Hoe dan ook, wat ik met dit hele epistel eigenlijk wil zeggen is: Ja het gaat echt wel goed met Don zijn gezondheid hoor. Als het maar valt binnen de grens plus de balans tussen deels werken en thuis zijn, zoals die er NU is.  Het komt beslist goed, daar hebben we allebei vertrouwen in.

En ja: kijk je naar de buitenkant, dan zie je waarschijnlijk niets bijzonders. Kijk je naar wat hij allemaal doet, dan denk je waarschijnlijk: Oh, hij is weer de oude. 

Maar ik? Ik weiger te kijken als een specialist naar één vakgebiedje.
Ik zie de vermoeidheid, de onmacht, de frustratie.
Ik zie de mens.
Dwars door de buitenkant heen…