Garderobe € 20,00?!

Ach wie heeft het niet? Ik denk dat we allemaal weleens een mopper-bui hebben.
Het zou me verbazen als ik de enige ben.

Je weet wel, zo’n dag die al verkeerd begint omdat je je teen stoot tegen het nachtkastje naast je bed. Nou, het kan nog erger met je teen, zoals bijvoorbeeld met de mijne.

Vanmorgen dacht ik namelijk even snel iets uit de vriezer te trekken om alvast te laten ontdooien voor het avondeten. Haastige spoed, zelden goed… ik weet het.
Dus prompt liet ik het uit mijn handen vallen met als gevolg: een vermorzelde teennagel door een pond bevroren gehakt.

Aaarghhhh!!! Mopper, mopper, maar eigen schuld…(en morgen: dikke bult)

Mijn mopper-buien duren meestal maar even, het gaat me meer om het hardop uitspreken dat ik iets niet leuk vind. Op een bepaalde toon uiteraard en vaak spreekt mijn gezicht daarbij boekdelen. Mijn mimiek is helaas niet altijd even subtiel. Als ik ergens over heb gemopperd, dan ben ik er daarna wel klaar mee. 

Hoewel… af en toe heb ik ook een hardnekkige neiging om mijn gram te halen. Laatst nog, ik was met mijn zusje op stap.

We gingen naar de Pasar Malam in de Broodfabriek (een Expo/Eventcenter) in Rijswijk.
Naast de ingang is een parkeerterrein met o.a. ook invalidenparkeerplaatsen.
Negen van de tien keer mag ik daar het terrein op als ik mijn invalideparkeerkaart laat zien. Afijn, nu was het dus de spreekwoordelijke tiende keer dat die vlieger niet op ging.

De parkeerwachter hield mij staande. “Het is vol,” zei de jongeman.
En dat terwijl ik echt wel lege plekken zag.
“Ja, nee, maar die zijn voor standhouders, “verklaarde hij, “dus ik mag u echt niet toelaten. Ik ben student en ik moet doen wat mij opgedragen is. U kunt het beste maar verderop in de parkeergarage gaan staan.” 
Hij kon er ook niets aan doen, dat snap ik. Maar ik begon wel te mopperen, want: niet leuk.

Op naar de parkeergarage, die zich boven een sportcentrum bevindt. Eenmaal uitgestapt en met mijn rollator in de startblokken, bleek tot onze verbazing dat er in die garage geen lift is. Pardon, hoe dan?
Mijn zusje ging nog even zoeken aan de andere kant van het complex, maar nee… alleen maar trappen. Wat is dit nu weer voor iets achterlijks? Wie verzint dit?
Vertel mij: hoe komen gehandicapten in een rolstoel beneden? Of iemand met een kinderwagen? Gelukkig was iemand zo vriendelijk om mijn rollator naar beneden te brengen.

“Ik ga er wat van zeggen!” mopperde ik vastberaden. En terug bij de Broodfabriek adviseerde ik de parkeerwachter om bij het doorverwijzen naar de parkeergarage vooral te benoemen dat daar geen lift is -het staat zelfs op het gebouw nergens aangegeven.

Vervolgens wandelden we naar de ingang. Tot mijn stomme verbazing zag ik, toen we het parkeerterrein over staken, zeker zo’n tien lege vakken. Hoezo vol?? -mopper, mopper.

Het mocht de pret niet drukken, we hadden een gezellig middagje hoor.
Lekkere Indische snoeperijtjes: een pisang goreng hier, een cendol daar. We namen kant en klare gerechtjes mee voor thuis, snackjes en wat kroepoekjes, en oh ja ik scoorde ook nog een leuke tas.

Alles betaalden we overigens contactloos, want bij dit soort evenementen kan dat niet contant. Aan de ene kant wel zo makkelijk, maar aan de andere kant zie je bij contante betalingen direct wat je uitgeeft en wat je nog in je knip hebt. 

Pas toen ik thuis was, scrolde ik op mijn telefoon door mijn betalingen. Welke bedragen had ik nou precies gepind? 
Plotseling stokte even de adem in mijn keel. Huh?! Wat zag ik nou?
Ik had mijn jas afgegeven bij de garderobe en op mijn afschrift las ik nu: Garderobe € 20,00.  

Pardon???
Mopper, mopper, mega mopper!

Ik was in alle staten. Nu ging ik toch ‘mijn gram halen’!
Ik zou die Broodfabriek morgen wel eens even bellen, of nee wacht: meteen maar een email sturen. Zijn ze nou helemaal belazerd, twintig euro voor het ophangen van één jas. En oh ja, dan zou ik ze meteen vragen hoe dat nou zit met die lege parkeerplaatsen. Grrr!

Al mopperend pakte ik mijn laptop en schoof mijn aangeschafte spulletjes aan de kant. Daarbij viel mijn oog op het labeltje aan de tas die ik had gekocht. Verbijsterd las ik wat er op stond. Nee……serieus??

Meteen scrolde ik nog eens door mijn pinbetalingen… en ja hoor, daar onderaan stond een item: Broodfabriek € 2,00. Dat was het juiste bedrag van mijn jas.

Ik schoot keihard in de lach, want weet je? 
Je gelooft het niet: op het labeltje aan mijn tas stond: Garderobe.
Die TAS heet dus zo!
En ja, daar had ik inderdaad € 20,00 voor betaald.

Wat een hilarische verwarring!

Mijn gemopper hield acuut op.
Gelukkig maar, lachen gaat me beter af.

Ik probeer mezelf voortaan maar niet al te serieus te nemen als ik weer eens mopper-neigingen krijg. 
Want uiteindelijk is er maar één ding erger dan mopperen…
en dat is mopperen terwijl ik ongelijk heb.
😉