Drie Dagen

Nee hoor, deze blog gaat niet over de drie bekende uitverkoopdagen van een warenhuis.
Had ook gekund, maar daar ben ik werkelijk nooit geweest in al die (ruim dertig!) jaren dat het fenomeen bestond.

De jaarlijkse zogenaamde Drie Dwaze Dagen van de Bijenkorf — een begrip voor velen, denk ik.
Massaal vechten om dat ene afgeprijsde artikel dat je anders nooit gekocht zou hebben. Herkenbaar? Voor sommigen vast wel 😉

De drie dagen die ik bedoel, komen uit een podcast.
Af en toe luister ik er eentje, meestal ’s morgens tijdens mijn dagelijkse opstartroutine.

Ik heb het voordeel dat ik op mijn gemak kan beginnen aan een nieuwe dag. Eerst zit ik aan de ontbijttafel, samen met Don.
Zodra hij naar zijn werk is vertrokken, neem ik na het douchen en aankleden nog ‘even’ tijd voor “kleuren-op-nummer”. Hi hi, grapje — ik bedoel natuurlijk make-uppen, met een knipoog naar die kleurplaten.

Bij het aanbrengen van mijn make-up gaat het namelijk ongeveer net zo. Niet mijn gezicht is genummerd, maar mijn kwasten wel.
Met nummer 5 breng ik een blosje aan en met nummer 3 wat schaduw rond mijn ogen. Soms uitbundig, soms ingetogen — afhankelijk van mijn bui of mijn kleding.

Tijdens dat ‘inkleuren’ heb ik mooi de gelegenheid om naar een podcast te luisteren.
En laatst was dat er eentje van Fred en Ries.
Fred van Leer en Richard Groenendijk, om precies te zijn.

Echt? Luister jij daar naar? Dat zijn toch die hysterische nichten?
Ja. Daar luister ik naar. Nichten, ja — so what?

Toegegeven, Fred kan er wat van, met dat lachje van hem.
Maar heb je weleens écht geluisterd naar wat hij te vertellen heeft? Over zelfkennis en reflectie gesproken — dat hebben de heren overigens allebei.
Samen vormen ze voor mij een geslaagde combinatie: hun gesprekken zijn soms hilarisch, maar hebben ook diepgang. Ik luister ernaar met een glimlach, en af en toe geeft het me stof tot nadenken.

De kreet over ‘Drie Dagen’ komt uit één van hun podcasts.
Na allerlei gekkigheden en grappen hebben ze het ineens over de vluchtigheid van het leven — over hoe we ons soms druk maken om zaken die er eigenlijk niet toe doen.

En dan zegt Ries:

“Het leven kent eigenlijk maar drie dagen: de dag dat je geboren wordt, de dag dat je doodgaat en de dag dat je vandaag leeft.
Verder is er niks.
Als je dat beseft, dan leef je in het nu.”

Hij zegt het met een Rotterdams sausje, maar zeg nou zelf — is dat geen prachtig, relativerend inzicht?

De drie-dagen-opmerking is me langer bijgebleven dan drie dagen.

Nu, aan het eind van mijn blog, realiseer ik me dat wat ik geschreven heb net zo ‘klinkt’ als bovengenoemde podcast:
in de aanloop vraag je je af: allemachtig, waar gaat dit over, waar gaat dit naar toe? En precies dat lees je pas helemaal onderaan…

Drie dagen:
De dag dat je geboren wordt;
De dag dat je overlijdt;
Vandaag.

VANDAAG!