I won’t fall…

Al weken zijn er mannetjes op rolsteigers en in hoogwerkers rondom ons gebouw.
Schuren, plakken, smeren, verven — al het houtwerk krijgt een opknapbeurt.
Dat is me een klus, want het zijn nogal wat kozijnen en deuren. 

En vlak voor Pasen stonden ze ineens voor ónze balkondeuren. Een steiger van drie verdiepingen verrees tot voor de ramen van onze Franse balkondeuren. Best een vreemd gezicht om twee mannen buiten voor je deur bezig te zien. Er werd gemompeld (dat wil zeggen: zo klonk het binnen), gemorreld aan de muren en vervolgens aangeklopt. Een van de mannen wees op een pamflet dat hij op het raam had geplakt.

Duidelijk!
Ik hield braaf de deur dicht, een lang weekend lang – want op Goede Vrijdag en paasmaandag werd niet gewerkt. Wel een beetje jammer, want ineens sloeg het weer om en kwam het lentezonnetje eindelijk tevoorschijn. Meestal is dan het eerste wat ik doe: deur open! 

Eerlijk gezegd, ik overwoog het wel. Ik had nu immers een tijdelijk balkon!
Zou ik het wagen? Heel eventjes maar vanuit mijn huiskamer zó op die steiger stappen en genieten van het zonnetje…

Wijsheid komt met de jaren, zeggen ze. Dus nee, ik heb niet gesteigerd.

Het deed me wel denken aan die ene keer, jaren geleden, bij vrienden in Zoetermeer waar we op bezoek gingen.
Ook drie hoog, ook werkzaamheden uitgevoerd door een man met hoogwerker.
“Ohh…Mag ik met dat ding naar boven?” vroeg ik brutaal.
De man grijnsde, opende het hekje en zei: “Stap maar in.”
En voor ik het wist, zoefde ik omhoog en kwam ik — hoe verzin je het — via het balkon binnen. Whoehaha…

Tóen was het grappig, maar tegenwoordig zou dat echt niet meer kunnen. Denk maar aan alle veiligheidsvoorschriften, verzekeringen en wat voor regeltjes nog meer. Logisch eigenlijk.

Intussen is het hek van ons nepbalkon weer teruggeplaatst, kunnen de deuren weer veilig open en zijn onze zijramen aan de beurt. Eén van die ramen kan niet open, omdat onze luxaflex dat verhindert. Maar omdat vandaag geverfd wordt, moet het raam juist de hele dag open om te kunnen drogen. 
De luxaflex is er dus afgehaald. 
No problemo.

Met een suf hoofd stapte ik vanmorgen uit bed. Pfff… het was gisteravond laat geworden en dat moet ik vandaag dan bezuren. Echt helder ben ik dan zo vroeg op de ochtend nog niet. Don liep de woonkamer uit om zich gereed te maken om naar zijn werk te gaan. 

Leunend met mijn ellebogen op tafel, hing ik met mijn (door dat stomme kussensloop) verkreukelde gezicht en ontplofte haren in mijn badjas aan tafel.
Niet bepaald charmant, laat staan fris of fruitig.

Plotseling hoorde ik gerommel naast me. Geschrokken keek ik opzij. 
Jemig! Beginnen die werklui al zó vroeg?

Aaarghhh….. er hangt een man aan onze gevel! riep ik richting badkamer – waar Don mij door het geluid van zijn elektrische tandenborstel niet hoorde.

Ik voelde me alles behalve op mijn gemak, zo naast dat kale raam zonder luxaflex ervoor.
Het voelt ‘kwetsbaar’, als je begrijpt wat ik bedoel. Al zou je dat misschien niet van mij verwachten: ik met mijn grote mond, ik heb overal maling aan. Of toch niet?
Hmmm… val ik even mooi door de mand.

Zelfs nu voelt het wat onwennig, ook al ben ik ondertussen al lang gefatsoeneerd en een soort van fris. 

Ik voel me bekeken in mijn eigen huis.
Dat is natuurlijk niet zo, praat ik op mezelf in. Die man heeft alleen maar oog voor zijn kwast, die hij regelmatig in een blik antraciet gekleurde verf doopt.

Onwillekeurig denk ik aan mensen die zich hele dagen door een cameraploeg laten filmen voor een real-life serie. Hoe kun je die lui om je heen in hemelsnaam negeren, terwijl je je (zogenaamd) normaal gedraagt? Brrr! Ik moet er niet aan denken, ik dank je de koekoek.

Nee, doe dan maar tijdelijk dat ene mannetje aan mijn gevel, die vrolijk met zijn radiootje op zijn hoogwerker meezingt (eh….is het zingen?) op klanken die ik herken van Di-rect.
Een lange uithaal volgt: I won’t faaaaaaaall. Faaaall…

Ja, ja, ik hoor je.
Pas nou maar op dat je echt niet valt! 

En bedankt hè.
Oorwurm….
…voor de rest van de dag.