Stomme codes!

De luxaflexen zijn nog dichtgeklapt als ik met mijn slaperige hoofd de huiskamer binnen schuifel. Brrr, de vloer voelt koud aan mijn blote voeten. Zo te horen regent het pijpenstelen, het hemelwater klettert tegen alle ruiten. 

Ik draai de luxaflexen open en zie hoe de bomen heen en weer geblazen worden door een forse wind. De gele en groene bladeren staan op het punt los te laten en door de lucht te dwarrelen.  

De herfst is nu écht begonnen. De bomen laten hun bladeren los. Misschien moet ik daar ook maar eens een voorbeeld aan nemen. 

Komt mooi uit, want vandaag heb ik zowaar geen afspraken. Ik hoef de deur niet per se uit. Ik kan me dan helemaal verkneukelen alleen al bij de gedachte: lekker binnen blijven, een beetje schrijven, maar vooral “Cosy Me-time”.

Oké, eerst nog wel wat huishoudelijke taakjes doen.
Da’s nog steeds een tic van mij: ik moet die lekkere tijd-voor-mezelf wel eerst ‘verdienen’. Dus: bed afhalen, verschonen, was draaien, losslingerende zooi opruimen (en geloof me: er slingert hier werkelijk overal van alles in huis).  

Het gaat me niet echt vlot af, mijn linkervoet wil niet. Gisteravond wilde ik in alle haast snel nog iets pakken uit de slaapkamer. Nee, zeg maar niets over ‘haastige spoed’. Want: te laat!

In volle vaart ramde ik een nachtkastje. Dat wil zeggen drie tenen gingen er voorbij, de andere twee bleven om het hoekje haken. Auwwww! Voel je ‘m ook?

Stom zwart kastje in het donker!! Maar hee… die staat er al zowat negen jaar op dezelfde plek… Ik weet het, ik ben hardleers. Soms.  

Zo, de was draait. Eerst even een theetje. Ach en laat ik dat brood van gisteren dan ook meteen maar even in mijn flitsende lichtblauwe broodrooster verbranden. Lekker met een beetje roomboter en marmelade.

Als ik er goed en wel van zit te genieten, zie ik dat het water nu toch wel echt met bakken uit de lucht lijkt te komen. Niet normaal!
Het volgende moment zie ik een grote zwarte borstel verschijnen, die over de ramen begint te boenen. Huh?

Ow ja! De glazenwasser!
Ik herinner me ineens de memo die van de week al op het bord in het Atrium hing: De glazenwasser komt donderdag.
Het was me even ontschoten.

Gek eigenlijk. Het regent dat het giet en toch spuiten ze vanaf de begane grond dikke stralen water tegen mijn raam. Speciaal water, dat geen strepen achterlaat als het opdroogt. En hoe zit het dan met regenwater?
Ik vraag me af of glazenwassers hun werk ook aanpassen aan de waarschuwingscodes van het KNMI. Groen, geel, oranje, rood. We zijn tegenwoordig wat codes gewend.

Want codes kom je overal tegen. Op pakketjes die je ontvangt of terugstuurt, bijvoorbeeld. Vooral dat laatste: daar MOET een code op.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Soms vraag ik me weleens af of we zonder code überhaupt nog iets voor elkaar krijgen. 

Meestal kijk ik er niet eens meer van op. Codes horen er blijkbaar bij.
Maar er is één code waar ik wél moeite mee heb. Eentje die grote gevolgen heeft. Die je de moed in de schoenen doet zakken. Die je boos, verdrietig en vooral machteloos maakt.

En dat is de code die Don heeft meegekregen na het beslissende onderzoek, naar aanleiding van zijn hartinfarct, zo’n anderhalf jaar geleden.

Ja, hij is er goed vanaf gekomen.
Ja, er is blijvende schade aan zijn hart vastgesteld.
Ja, met medicatie en (sport)revalidatie redt hij het aardig.
Ja, hij is zijn werk geleidelijk aan weer gaan opbouwen.
Ja, hij werkt inmiddels zoveel uren als zijn energie en concentratie toelaten.
Nee, fulltime werken lukt niet.

En dan is er de WIA-regeling, voor mensen die door ziekte niet of minder kunnen werken.
Ja, die bestaat.
Nee, Don komt er niet voor in aanmerking.

Waarom niet?

Omdat de uitslag van zijn onderzoeken, met de bijbehorende cijfers en code, bepaalt hoe hij wordt beoordeeld. En die beoordeling komt erop neer dat Don geacht wordt weer fulltime te kunnen werken.
Maar cijfers vertellen niet het hele verhaal. Zelfs zijn cardioloog begrijpt dat. Want hoe moe iemand is en hoeveel energie hij heeft, laat zich niet zomaar in cijfers vangen.
Toch is het de wet die bepaalt.

Je begrijpt, ik schets het beeld maar even in het kort. En geloof me, er zijn allerlei gesprekken gevoerd. Het is (en blijft) wat het is.

Stomme codes!

PS
Hi hi hi… door aan het eind even mijn frustratie van me af te schrijven, heb ik toch alvast een stukje los kunnen laten. 😉