Joop!

In 1989 introduceerde het Duitse modemerk Joop! zijn eerste mannengeur: Joop! Homme. 
Overal hingen destijds grote reclameposters met afbeeldingen van stoere mannen met daarboven de kenmerkende tekst J O O P ! in grote letters.

Joop, ook de roepnaam van mijn vader. Je kon erop wachten, als cadeautje voor vaderdag fabriceerden Don en ik een poster van mijn vader in actie. Afgebeeld in sporttenue met zijn badmintonracket in de aanslag en daarboven: J O O P ! 
Kijk, ik vond het kiekje met de verpakking nog 😉

Pa met zijn cadeautje….

Wat had ik hem vandaag ook nog graag een cadeautje gegeven.

Vandaag is namelijk zijn geboortedag: 12 november 1927. Negenennegentig zou hij geworden zijn.
Een blog die vandaag aan hem gewijd is, zit er dik in – dat snap je.
Er zijn zóveel herinneringen aan hem, maar toevallig haalde ik er het afgelopen weekend nog eentje op, dus die ligt nog vers in mijn geheugen.

Het leven van mijn vader stond in het teken van verbinding, in de ruime betekenis van het woord. Vooral ook in zijn werk als beroepsmilitair. Al in zijn jonge jaren was hij radio-telegrafist en gefascineerd door de wereld van morseseinen. Niet alleen boeide het hem, hij was er ook goed in – zo niet de beste. Hij heeft er meerdere onderscheidingen voor mogen ontvangen.

Ook thuis had hij zijn eigen ‘radiokamer’, waar allerlei zendapparatuur stond. Daar luisterde hij, vanaf zijn pensioen hobbymatig, naar wat er gaande was in de wereld. Hij ving noodsignalen op, zond zelf ook berichten uit en legde zo contacten met mensen over de hele wereld. 

Als ik in de auto met hem meereed, stond de radio steevast net-niet op een zender, maar ernaast. Je weet wel, dan hoorde je (lees: ik) ruis, gepiep en alleen af en toe haperende muziek. Ik vond dat altijd knap irritant. Maar mijn vader hoorde in die ruis juist allerlei berichten in morse. “Er is een schip in nood!” riep hij dan ineens uit, terwijl ik naar de stotterende Golden Earring probeerde te luisteren.

Afijn, die ene herinnering is van de keer dat mijn vader in zijn radiokamer contact had met iemand ergens in de wereld. Mega interessant vond hij dat en hij deed zijn best om dat contact op te nemen met een klein cassetterecordertje.

Don en ik kwamen op dat moment zomaar even aanwaaien voor een koffietje bij mijn ouders. We belden aan, het duurde even, maar uiteindelijk deed mijn vader de deur open. Mijn moeder was kennelijk even weg om een boodschap te gaan doen.

“Kom, kom!” riep mijn vader enthousiast, terwijl hij voor ons uit de trap op liep. “Moet je horen! Ik heb nu contact met…”  (…dit stuk ben ik dus even kwijt, ik weet niet meer met wie, maar dat maakt niet uit).
Don en ik volgden hem naar zijn radiokamer. Daar spoelde mijn vader het cassettebandje terug om ons de opname van zijn contact wilde laten horen.

Geruis…morseseinen…een krakerig gesproken bericht… en vervolgens DING-DONG (het geluid van de voordeurbel)
Prompt springt mijn vader overeind en rent de kamer uit.
Huh?
“Pa, wat ga je doen?” vraag ik nog.
En hij antwoordt: “De bel gaat.”

Dan barsten Don en ik in onbedaarlijk lachen uit.
“Hi hi hi…pa… nee joh… ha ha ha, dat zijn wij! Je hebt ons opgenomen!” roep ik hem tevergeefs na. Dan komt mijn vader weer boven en zegt beteuterd: “Wat gek… er was niemand aan de deur”

Op dat moment kon je mij opvegen! De rest van de dag had ik de slappe lach, steeds als ik weer aan het maffe voorval dacht.

Nu dus ook.
Sommige herinneringen blijven blijkbaar hun werk doen.

Pap, jammer dat je al zo lang niet meer bij ons bent. We eten zonder jou die moorkop of tompouce wel vandaag.

Old Soldiers never die….

Cheers Joop!