Laat je niet kisten!

“Maak een boeket van de bloemen waar je bij kunt”

Dit ene zinnetje houdt me al dagen bezig.
Het zit in mijn hoofd sinds ik het in een tv-programma hoorde tijdens het ontbijt.

Op zondagochtend – als we geen afspraken of plannen hebben voor die dag – ontbijten Don en ik nogal eens laat. Dan doen we alles op ons gemak en nemen we lekker de tijd voor een iets uitgebreider ontbijt dan doordeweeks.

Broodjes in de oven, eitje erbij: gekookt of scrambled, soms als omelet en een enkele keer toch ook nog wel mislukt. Dat laatste ligt dan aan het foute ei, uiteraard 😉

De ene keer kletsen we over van alles en nog wat. Hoe was onze week, hoe ziet onze komende week eruit? Maar we kijken ook weleens een programma dat we gemist hebben. Geen actief lawaai-iets, eerder een interview of iets dergelijks.

Een paar dagen geleden was dat dus De Kist, een programma waarin bekende Nederlanders praten over sterfelijkheid, verlies, herinneringen en wat echt waardevol is in het leven.

De presentator en gastheer is Kefah Allush over wie wordt gezegd dat hij nieuwsgierigheid combineert met empathie.

Ik meen dat inderdaad bij hem te bespeuren tijdens zijn gesprekken en interviews met zijn gasten. Hij verstaat de kunst om écht te luisteren naar wat iemand vertelt, niet alleen naar de woorden, maar ook naar de toon en de emotie daaronder. 

Hij wekt de indruk oprecht te willen begrijpen hoe iemand denkt. En daarin zit volgens mij zijn kracht, want blijkbaar voelen zijn gasten zich veilig genoeg om zich van een kwetsbare kant te durven laten zien.

Diepgaande gesprekken ontstaan vooral door de persoonlijke verhalen. En die gesprekken vinden plaats in een studio in de Metaal Kathedraal in Utrecht.
Daar fungeert een houten doodskist als tafel, waaraan de gastheer met zijn gast zit.
Op de kist staat dan altijd het favoriete hapje en drankje van de genodigde met wie Kefah het gesprek voert.

Misschien denk je nu: Huh… wat luguber om naar zo’n programma te kijken tijdens het ontbijt op je vrije dag.

Maar nee, zo voelen wij dat niet hoor. Weet je, het gaat ergens over én het geeft soms stof tot nadenken.
En dat deed dat ene zinnetje dus:

“Maak een boeket van bloemen waar je bij kunt.”

De gaste die wij ‘aan de kist’ zagen, vertelde dat dat het motto van haar inmiddels overleden moeder was. En zij drukte dat haar dochter herhaaldelijk op het hart.

Ik vond dat zo mooi.

En ja, natuurlijk visualiseerde ik onmiddellijk een enorm boeket met de meest exotische bloemen.

“Bloemen waar je bij kunt, suffie!” zei een vermanend stemmetje in mijn hoofd.

Eh… o ja…

Paarse orchideeën groeien niet bepaald in de berm als ik langs de Waterweg wandel.
Pipkruid wel.
En echt, daar kun je best een mooi veldboeket mee maken!

Soms groeien de mooiste bloemetjes, klein maar fijn, vlak onder je neus.
Madeliefjes. Papavertjes. Boterbloemen.
Je moet ze alleen wel zien.

Misschien is dat eigenlijk wel de boodschap van dat ene zinnetje. Niet steeds op zoek gaan naar iets groters, mooiers of spectaculairders, maar ook kijken naar wat er al is.
Dichtbij.
Naar de bloemen waar je bij kunt.
Als je goed kijkt, blijkt er soms verrassend veel te bloeien.

En mocht je denken dat ik me door zo’n programma aan het piekeren laat zetten over mijn eigen sterfelijkheid:

Nee hoor.
Ik laat me niet kisten.
Letterlijk en figuurlijk niet.

PS
Als ik nu te gast zou zijn bij De Kist, dan stond er op de kist een ‘mocktail’ van Crodino, tonic, crushed ice en een paar schijfjes sinaasappel.
En daarnaast een hazelnootgebakje van Maison Kelder. 

Hoewel… vraag me over een paar jaar nog eens. Kan zomaar veranderd zijn. 😉