Wat vind jij?

Wanneer het precies was, weet ik niet meer. Maar ik vroeg eens aan iemand: “Wat vind jij?”
En terwijl ik het vroeg, liet ik het concept van de blog die ik net had geschreven zien.

“Waarom vraag je wat ik ervan vind, het is toch jouw blog? Wat vind je er zelf van?” kreeg ik prompt terug.

“Ja, dat wel”, antwoordde ik aarzelend, “maar weet je wat het is… mijn vorige blog was best wel serieus. Nu twijfel ik, omdat deze -tsja hoe moet ik dat uitleggen- nogal anders is. Bijna tegenovergesteld qua inhoud, bedoel ik. Wat vind jij: Is het een flut-tekst? Of nietszeggend en te saai misschien?”

Ik kreeg een simpel antwoord terug:
“Je hoeft je vorige blog niet te overtreffen.
Je hoeft alleen de volgende te schrijven.”

Die woorden moest ik even laten landen en nog voordat ik er op kon reageren, werd er nog een zinnetje aan toegevoegd: “Niet beter. Alleen anders.”

Dat gaf stof tot nadenken. Want inderdaad: ik hoef immers alleen de volgende te schrijven.
Ik moest meteen denken aan de quote: Een vogel zingt niet omdat hij een antwoord heeft, een vogel zingt omdat hij een lied heeft.
Anders gezegd: Hij zingt niet om iets te bewijzen of om een bepaald doel te bereiken. Hij zingt simpelweg omdat het in zijn natuur ligt.
Mooi hè?

Het heeft een paar jaar geduurd om erachter te komen, maar ik geloof warempel dat ik ook zo’n vogel ben. Een beetje een vreemde en een eigenwijze misschien, maar toch…Ik schrijf niet om iets te bewijzen, het schrijven zit in mijn natuur.

En die vrijheid heb ik mezelf gegeven met het schrijven van mijn wekelijkse blog. Ik hoef mezelf niet iedere donderdag opnieuw te bewijzen dat ik dat kan, dus mag ik gewoon zomaar iets vertellen over een herinnering, een gedachte die ineens opduikt, of over iets waar ik om moest lachen of waar ik me over verbaasde.

Ooit was donderdag mijn langste dag alleen thuis, omdat Don de hele dag werkte en aansluitend koopavond had. Dat is niet meer zo. Tegenwoordig werkt hij ’s morgens en is hij ’s middags thuis. Dat was best even wennen. Ik moest mijn draai zien te vinden en een enkele keer dreigde mijn schrijven een ondergeschoven kindje te worden. 

Misschien is dat wel de reden dat ik zo hecht aan die donderdag. Het is inmiddels mijn vaste momentje geworden. Even alleen met mijn gedachten, een leeg document en de vraag: waar zal het deze week eens over gaan? Soms weet ik het meteen, soms komt het al schrijvend en soms vraag ik me halverwege af waar ik in vredesnaam aan begonnen ben.
Zoals nu.. 😉

Maar juist dat vind ik leuk. Ik begin met een idee en voor ik het weet ben ik ergens heel anders uitgekomen.

Wat als ik zou stoppen met het schrijven van mijn wekelijkse blogs?

Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik er na een paar dagen dan een dagboek op na zou houden. En het opschrijven van dagelijkse dingen zonder kop of staart zou me dan al heel snel gaan vervelen. Ik zie ze al voor me, de vele bladzijden die beginnen met: Vandaag niets bijzonders gebeurd. Of, de opsommingen van wat ik die dag juist wel uitgespookt heb.

Nee, dankjewel! Die tijd heb ik gehad, ik zou er nu geen voldoening meer uit halen. Tenzij het een doel heeft, meedoen aan een, al dan niet wetenschappelijk, onderzoek of iets dergelijks.

Dus ja, ik blijf mezelf toch dat ene momentje gunnen, ergens op donderdag voor mezelf en om mijn gedachten ‘op papier’ te zetten. ‘t Is goed voor mijn creatieve brein en het houdt me scherp, het stimuleert me om na te denken hoe ik iets het beste kan schrijven zodat het voor een ander duidelijk en leesbaar is. 

Misschien had degene aan wie ik vroeg wel gewoon gelijk. Ik hoef mijn vorige blog niet te overtreffen. Ik hoef alleen de volgende te schrijven.

En ja: ook schrappen, want: Less is more
(but more is more and less is a bore 😉 )

Wat vind jij?