Patience

Is het haar bijnaam, of haar echte naam? Wie noemt zijn kind nou Geduld? Want dat is uiteindelijk de betekenis van Patience.

Ik neem aan dat het een verzinsel is. Het is de titel van een Brits-Belgische politie-detectiveserie en tegelijkertijd de naam van de hoofdpersoon. Patience is een jonge vrouw die in het archief van de politie in York werkt. Haar kracht ligt in het herkennen van patronen en details die anderen ontgaan. Waar haar collega’s vertrouwen op hun onderbuikgevoel, gebruikt Patience haar logica en scherpe geheugen.

Per aflevering van amper een uurtje wordt er een misdaad opgelost. Luchtig en goed te behappen. Ik spreek voor mezelf uiteraard. Want weet je, ik ben helemaal klaar met al die breed uitgemeten, agressieve beelden in sommige films en series. Het lijkt wel alsof die de laatste jaren zijn toegenomen. Flitsende beelden van grof geweld, waar vaak al in de openingsscène een behoorlijk aantal personages wordt neergeknald. Kortom: een hoop herrie en veel bombarie. Niet normaal toch? Laat staan geloofwaardig.

Of ben ik het ontgroeid? Ben ik er te oud voor geworden, of een softie?

Het zal allemaal wel, maar doe mij liever een detective, zo’n ‘whodunit’ — en dan het liefst met een verrassend plot. Járen geleden – en dan bedoel ik zeker twintig, als het niet meer is – keek ik naar Midsomer Murders. Die misdaadserie bestaat nog steeds!

Laatst keek ik in een nostalgische bui nog eens naar een aflevering. Jee, viel dát even tegen zeg! Ik kon me met moeite concentreren tot het eind. Was het altijd al zo langdradig? Het was als een stuk uitgekauwde kauwgom waar de smaak al een tijdje vanaf is. No offence voor de Midsomer-fans — ooit was ik dat zelf ook.

Smaken veranderen. Waar ik vroeger lyrisch over was, vind ik nu maar ‘zo-zo’ – en omgekeerd. Soms verlang je opeens weer naar de smaken uit je jeugd.
Neem nou Het kleine huis op de prairie. Meer dan twintig jaar geleden – ik durf het bijna niet te zeggen – keek ik daar amechtig naar…
Daarna werd het alsmaar herhaald door bepaalde televisiezenders. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Ja, ja, ik weet het: mierzoet.

Tot mijn verbazing zag ik dat op Netflix nu een remake te zien is in de vorm van een achtdelige serie. Hou op! Dat is toch veel te achterhaald! Wie kijkt daar vandaag de dag nog naar?

Ahum… ik.

Niet direct, maar op een bepaald moment kon ik mijn nieuwsgierigheid toch niet bedwingen. Eén aflevering maar. Oké, de volgende dag nog eentje dan. Aan de verhaallijn valt niet veel te tornen, het is geschreven geschiedenis. Maar de karakters worden door hedendaagse acteurs gespeeld en dat maakt het anders.

Voor mij is Melissa Gilbert bijvoorbeeld de enige échte Laura Ingalls, en dan zie ik nu ineens een totaal ander kind. Ik weet niet of dat went.
Na drie afleveringen vind ik het wel genoeg. Ik heb genoeg gezien en heb het geduld niet om ze alle acht te bekijken.

Ik heb niet altijd zin – en geduld – om een serie met één doorlopende verhaallijn te volgen. Halverwege de afleveringen én de week ben ik de draad al kwijt. Waar ging het ook alweer over?

Vandaar Patience. Die vind ik wel leuk en ze kan makkelijk als tussendoortje, omdat iedere aflevering één afgerond verhaal is. Wel leer je gaandeweg de personages beter kennen. Het grappige is dat ik direct na het eerste deel al constateerde: “Goh… ze is wel tamelijk autistisch hoor. Is dat de bedoeling? Gaat dit om iemand met autisme?”

Al gauw blijkt dat inderdaad het geval. Patience is een jongedame met autisme en de actrice zet dat verdomd goed neer – vind ik. Niet arrogant bedoeld, maar ik heb genoeg gezien en meegemaakt op het gebied van dit spectrum en weet het meestal wel goed in te schatten.

Pas later, toen de serie al lang was afgelopen, zag ik online een interview met de actrice die Patience speelt. Zij vertelt in dat gesprek dat het haar geen moeite kost, omdat ze in het dagelijks leven zelf ook autisme heeft.
Aha…vandaar!

Binnenkort komt er een nieuw seizoen uit. Ik ga beslist kijken.
Zou ik nu met andere ogen naar haar kijken?
Ik weet het pas als de eerste tonen van de serie weer door mijn huiskamer klinken.

🎧 Klik hieronder om de titelsong te beluisteren:

Tot die tijd: nog heel even geduld…