Avalon

Lang geleden toen ik af en toe nog kruiswoordpuzzelde (is dat eigenlijk een woord?), stond er wel eens:

5. Horizontaal: Eiland van de koning Arthur-legende, 6 letters.
Dan vulde ik met potlood in de blanco hokjes van het kruiswoordraadsel de letters: 
A V A L O N .

Want dat is me bijgebleven na het zien van alle films die ooit over de Keltische Arthur-legendes gemaakt zijn. Mijn voorkeur heeft de versie met in de hoofdrollen Sean Connery als Koning Arthur en Richard Gere als Lancelot, Ridder van de Ronde Tafel, de rechterhand van Arthur.

Avalon, zo luidt de naam van het mystieke eiland waar koning Arthur naartoe gebracht wordt om er te genezen van zijn dodelijke verwondingen na zijn laatste zware strijd. Hij zou daar rusten tot hij op een dag terug zou keren.
Hij kwam alleen niet meer…

Maar Avalon is ook de titel van een nummer uit 1982 van de band Roxy Music en gezongen door Bryan Ferry. Eén van mijn favoriete nummers van hen, omdat het iets dromerigs heeft. Verder heb ik er eigenlijk nooit zo bij stil gestaan waar het over ging en brabbelde ik meestal maar wat mee met mijn eigen tekst. Destijds heb ik het werkelijk grijs-gedraaid – degenen uit ‘mijn tijd’ weten wel wat ik daarmee bedoel 😉 

Een paar dagen geleden hoorde ik het nummer voor het eerst sinds lange tijd weer terug. Dat was nota bene tijdens een uitvaart van een van de dames uit mijn dansgroep.
Tot ons aller verdriet is zij overleden aan de gevolgen van de ziekte ALS.

Ik werd onmiddellijk geraakt door de muziek. Misschien kwam dat door de omstandigheden, misschien door de muziek zelf. Meer waarschijnlijk: door allebei.

Thuis ben ik eens gaan opzoeken wat Bryan Ferry met dat nummer precies bedoeld heeft. Wat bezingt hij nou eigenlijk? Ik weet het nog steeds niet helemaal zeker. Maar ergens kwam ik ook een verklaring tegen dat “zijn” Avalon een plek is waar je kunt genezen, waar je tot rust komt en waar de gewone wereld met haar zorgen even naar de achtergrond verdwijnt.

En dat beeld bleef bij me hangen.

De volgende dag stond ik weer met mijn dansgroep in de kring. Ik stelde voor om op Avalon te dansen, ter nagedachtenis aan ons overleden dansmaatje.

Eerst legde ik uit wat Avalon voor mij was gaan betekenen: een plek waar je niets hoeft. Waar je niet sterk hoeft te zijn, niets hoeft op te lossen en niets hoeft te bewijzen. Je mag er gewoon zijn. Even los van alles wat je bezighoudt. Je mag er ook dansen…

De dans is eenvoudig.
In beweging en met gebaren tast je eerst voorzichtig af. Je reikt naar de ander, je geeft iets en je ontvangt iets terug. Je laat los. En hoe ver je ook naar buiten reikt, uiteindelijk kom je weer bij jezelf uit.

En zo dansten we op Avalon.
Met onze gedachten bij iemand die niet meer bij ons was, maar die op dat moment toch een beetje deel uitmaakte van onze kring.

Misschien niet helemaal de bedoeling van Bryan Ferry, maar muziek heeft nu eenmaal de eigenschap dat ze iets in je kan aanraken waar je zelf nog geen woorden voor hebt.

Voor mij is Avalon sindsdien niet alleen meer dat eiland uit de Arthurlegende, of de oplossing van een kruiswoordpuzzel.

Het is ook een plek geworden waar je even mag rusten.

En daarna?
Daarna kom je weer bij jezelf terug.