Appelig

Appelig, zo voel ik me op dit moment.
Ik weet nog dat ik ooit een blog schreef over de herkomst van het woord ‘appelig’. Eens kijken wanneer dat ook alweer was.
‘A p p e l i g’ toets ik in het zoekbalkje van mijn blogsite. En ja hoor, gevonden!
Daar staat het in mijn blog I’m a dancer (van drie jaar geleden!)  

Gelukkig zijn er de laatste jaren nog maar weinig dagen geweest dat ik mezelf écht in de weg zat. Vergeten ben ik ze niet, de dagen dat ik zoveel last had van al mijn lichamelijke ongemakken en pijntjes, waardoor ik -meestal plat- op apegapen lag. 

Zo erg is het vandaag nou ook weer niet, maar ik voel me toch een soort van appelig.
En niet bepaald een Golden Delicious, zeg maar.
Meer een Goudreinette, een beetje melig, laat mij maar sudderen vandaag.

Gek eigenlijk, want vanmorgen ben ik nog lekker bezig geweest in huis. Vanmiddag had ik een kennismakingsgesprek. Vlak voor vertrek begon het al te ‘krengen’ in mijn lijf, dat wil zeggen: Stoma Zakkelien. Hmm. Niet tof. 

Er borrelde van alles, dan lijkt het alsof mijn buik opzwelt en ieder moment kan ontploffen.
Het vervelende daarvan is dat ik dan echt moeite moet doen om me te concentreren.

Wat zou die man tegenover mij niet denken? Wat zit zij nou glazig naar me te kijken?
Lijk ik afwezig? Ik doe mijn best om te volgen wat hij me vertelt, maar ondertussen probeer ik te voorkomen dat ik echt ontplof. Fraai gezicht zal dat zijn: overal bloedspetters en darmen. Getver! Mijn horror-fantasie slaat ineens op hol, zeker omdat het bijna Halloween is.

Ik ben blij dat Don ook bij het gesprek aanwezig is. Vier oren horen meer dan twee. Die van mij lijken alleen mijn darmflora nog maar te willen registreren.
Straks als we thuis zijn, check ik wel of ik het gesprek goed begrepen heb. Maar voorlopig zit ik aan het tafeltje mijn mooiste glimlach tevoorschijn te toveren. (Ja, die met die kiespijn inderdaad) Nog even volhouden!

Eindelijk zijn we thuis. En op dat moment is niets lekkerder dan alles wat knelt UIT. Wég met die panties! Jurkje uit, ik wil alleen maar zacht en fluffy materiaal aan mijn lijf voelen. Huppekee, mijn lange fleece kamerjas aan -lekker warm. Ik hoef toch de deur niet meer uit.

Hoe kom ik nou toch zo? Het is geen griep, ik heb geen koorts, er is eigenlijk geen enkele aanleiding dat ik me zo voel. Of wacht…misschien toch wel.

Sinds twee weken heb ik een nieuw medicijn, op advies van mijn huisarts moet ik het een maand uitproberen. Ik heb de mogelijke bijverschijnselen wel gelezen, maar besloot daar niet aan mee te doen. Duh!
Behalve misselijkheid en duizeligheid staat op de bijsluiter ook maagkramp en dat u last van uw darmen kan krijgen. Aha. Lekker dan. Zou dat het zijn? Er staat geen ‘appelig’ tussen….

Misschien zijn het bijverschijnselen. Grrr.
Ik hou het daar voorlopig maar op. Maar EVEN graag, hè? Morgen moeten ze wel verdwenen zijn, want ik ben er nu al klaar mee. 

En terwijl ik hier zo zit te schrijven in mijn donzige kamerjas en mijn allesbehalve charmante wollige sokjes aan mijn voeten, lijkt het of de appeligheid een beetje afneemt.
Zie je wel, ook dat kun je kennelijk van je afschrijven – grapje (maar toch?)

Nog even en dan ben ik weer helemaal de Pink Lady 😉