Wat een uitvinding!

Heb je de titelfoto ingezoomd?
Hoeft niet per se hoor.
Ik bespaar je de moeite en citeer gewoon wat er op het labeltje staat dat ik net van een theezakje afhaalde:

Welke innovatie heeft jouw leven veranderd?

Zo.
Ga daar maar eens over nadenken.

Dat deden wij vanmorgen dus ook aan de ontbijttafel, terwijl ik het theezakje op-en-neer haalde in mijn mok heet water en het labeltje las.

Daar hoefde ik eerlijk gezegd niet lang over na te denken: Dupilumab.
Die staat bij mij met stip op nummer één.

Zonder die injecties zou ik hoogstwaarschijnlijk binnen de kortste keren weer piepend naar adem happen. Bovendien zouden niet alleen mijn longen, maar ook mijn andere luchtwegen weer chronisch ontstoken raken. Met als gevolg dat mijn doofheid opnieuw de kop opsteekt.

En dan heb ik het nog niet eens over mijn eczeem, dat door dit medicijn ook onderdrukt wordt. Pffff… ik moet er niet aan denken om weer dag en nacht jeuk en pijn over mijn hele lijf te hebben. Veel te traumatisch.

Als tweede denk ik aan mijn Rollz.
Nou ja… eigenlijk aan de rollator in het algemeen.

Veel mensen associëren een rollator met “oud zijn” of “hulpbehoevend zijn”. Daardoor voelt het accepteren van zo’n ding al snel als het toegeven van verlies van zelfstandigheid.

Maar probeer er eens anders naar te kijken:

Je gebruikt een rollator niet omdat je niets meer kunt,
je gebruikt ’m zodat je méér kunt blijven doen.

Voel je het nuanceverschil?

Zo gebruik ik de mijne in ieder geval wel. Niet als zwakte, maar als slim energiemanagement. 😉

Overigens is de rollator uitgevonden door de Zweedse sociaal wetenschapper Aina Wifalk. Zij was zelf door polio gehandicapt en ontwikkelde in 1978 een loophulpmiddel voor mensen met mobiliteitsproblemen.
En daar mogen we haar best dankbaar voor zijn.

Nog zo’n Zweedse uitvinding komt van professor Anders Tjellström. Hij is de grondlegger van het in het bot verankerde hoortoestel, bedoeld voor mensen bij wie door chronische oorontstekingen een gewoon hoortoestel niet werkt.

Ja hoor, ook ik loop rond met een titaniumschroef in mijn schedel waarop je uitwendig een hoortoestel klikt.
Klinkt gezellig hè?

Maar serieus: wat was dat een verademing toen ik daardoor weer goed kon horen. Ineens weer geluiden kunnen plaatsen. Stemmen verstaan. Gewoon mee kunnen doen.

Nog een innovatie waar ik direct aan moet denken, is de sugarbaker-methode, vernoemd naar de Amerikaanse chirurg Dr. Paul Sugarbaker. Een techniek waarbij — even simpel gezegd — een kunststof mat aan de binnenkant tegen de buikwand wordt vastgezet om een stomabreuk te herstellen. Letterlijk simpel gezegd, want de ingreep zelf is beslist niet mis en ook het na-traject niet.

Maar, toegegeven, na meerdere pijnlijke stomabreuken maakte juist dié ingreep voor mij een enorm verschil.

Als ik zo verder nadenk over mijn gereconstrueerde bekkenbodem, mijn gebitsframes en wat al niet meer, kom ik eigenlijk steeds weer uit bij medische innovaties.

Hmm…
Kan ik dan echt niets anders bedenken?

“Hee Don, welke innovatie heeft jouw leven veranderd?” vraag ik.
Ik krijg direct antwoord:
“Sigaretten.”
Ik schiet in de lach.
“Hè? Wát? Nee joh, dat telt niet! Even serieus. En niet iets medisch!”

Maar op de vroege morgen heeft Don duidelijk nog geen zin in mijn filosofische vraagstukken. Laat staan in discussies. Hij duikt wijselijk onder de douche en vertrekt daarna naar zijn werk.
“De stent!” roept hij nog vlak voordat hij de deur uitgaat.

Inderdaad!
De stent die na zijn hartinfarct in een kransslagader werd geplaatst.
“Nee! Telt óók niet. Is medisch!” roep ik hem haastig na.
Maar weg is -ie al en ik blijf in mijn eentje achter met de levensveranderende-innovatie-vraag.

Eigenlijk best een lastige vraag.
Of denk ik gewoon te ingewikkeld?
Want soms zijn het juist die ogenschijnlijk simpele uitvindingen die het verschil maken tussen overleven en leven.

Maar goed… ik ben benieuwd.
Welke innovatie heeft jouw leven veranderd?