Ai, jasmijn

“Lekker luchie hebbie op. Wasda?” vraagt iemand mij op z’n plat Westlands.
“Mon Jasmin Noir,” antwoord ik op z’n Frans.
“Huh.. zeggie nou?”
“Zwarte jasmijn,” vertaal ik en spel de merknaam langgerekt: “Bul-ga-ri.”
“Oooo jasmain, zeg dat dan gewoon!”

Ach, die arme ‘ij’, die in het Westland onmiskenbaar uitgesproken wordt als ‘ai’.

Eigenlijk vind ik deze geur meer geschikt voor de winter, maar het was het laatste restje in het flesje. Net niet genoeg om een half jaar te bewaren; dan zou het verschralen. Zonde, toch?

’s Zomers hou ik meer van fris en citrusachtig, of juist zacht en poederig. Bvlgari is zonder meer mijn favoriet, gevolgd door Narciso Rodriguez, die wat betaalbaarder is. Want absurd zijn ze soms, die prijzen van luxe parfums! Natuurlijk zijn de grondstoffen kostbaar, maar feitelijk betaal je vooral de marketing, de luxe verpakking en het exclusieve imago.

Gelukkig zijn er goedkopere alternatieven, al vind ik dat soms een gok. Test ik het op mijn huid, dan is het net-niet. Voor ik het weet, loop ik uren rond met een toiletverfrisser-walm die maar niet wil vervliegen. Jak.

Maar de aanhouder wint. Bij ons in het winkelcentrum zit sinds kort een cadeauwinkeltje dat (een deel van het assortiment) TapParfum verkoopt. Een concept waarbij je kiest voor de geur en niet voor de randverschijnselen. Gewoon navulbare flesjes, geïnspireerd op bekende designergeuren. 

Tijdens het boodschappen doen neem ik er eens een kijkje. Maar helaas, precies die van Bvlgari zit niet in hun assortiment en die van Rodriguez is uitverkocht. Jammer dan.

“Ik begrijp dat u van poederige geuren houdt,” zegt de verkoopster terwijl ze een alternatief op zo’n papieren teststripje spuit. “Dan vindt u deze vast ook lekker.”

Na een eerste overdosis -pfoeh, wat een opdringerige geur zeg! – blijkt het inderdaad best lekker. Maar toch… het is niet mijn ‘jasmain’.
“Lekker hè? Dit is de LA304, die komt overeen met de Insolence van Guerlain.”

Ik ken Guerlain wel van naam, maar heb me er nooit in verdiept. Gek eigenlijk, maar ik hou me toch liever vast aan mijn ‘eigen merk’ – ook al maak ik weleens een uitstapje, zoals nu. 
Ik bedank vriendelijk, raap mijn boodschappen bij elkaar en ga naar huis.

Thuis zijn drie (buur)mannen bezig met het herindelen van de binnentuintjes in het Atrium. Don is één van hen. “Kom eens,” zegt hij, “kijk, zie je dat daar? We hebben twee klimplanten geplant”

Als ik dichter bij het perk kom, voorbij de palmtakken, zie ik ze tegen de muur staan.
“Oh! Jasmijn!” 
Ik duw mijn neus tussen de blaadjes…..maar nee, de bloemetjes zijn nog te klein.

Het roept onmiddellijk het beeld op van onze tuin van ons vorige huis. Ach, wat mis ik die soms nog. Dan denk ik aan de zomeravonden, zoals nu. Lekker loom in de tuin genietend van zo’n zwoel avondbriesje dat de geur van onze jasmijn verspreidt…. Zálig!  

Als straks de bloemen in het Atrium in bloei staan, ga ik daar lekker even zitten om zo’n vleugje zoete herinnering op te snuiven. Zeker weten!

Mmmm heerlijk.
Jasmain da’s pas fain!