Tussendoortjes

Ik heb aardig wat opleidingen, cursussen en workshops gevolgd op breed gebied. Daar werd ook wel eens gebruik gemaakt van associatie-oefeningetjes. Dat vond ik altijd leuk om te doen.

Je weet wel, dan krijg je een afbeelding te zien en wordt je naar een eerste reactie daarop gevraagd.
Of: iemand zegt een woord en dan moet jij zeggen waar je het eerste aan denkt.

Als ik nu naar de titelfoto hierboven kijk, dan is mijn reactie op de afbeelding niet bepaald spontaan, laat staan objectief. Ik ken het verhaal er immers achter.
Maar als iemand mij enkel het woord “Tussendoortjes” zou geven, dan zeg ik als eerste: “Eten”.  

Een plakje ontbijtkoek, een cracker met kaas, een banaan, zo’n pakje van twee biscuitjes met rozijntjes of later op de dag een cup-a-soupje.

Tussendoortjes hebben voor mij ook een tweede betekenis.
Het zijn kleine projectjes om even ‘niets’ te doen.
Niets doen omdat je moet wachten, of niets doen bij wijze van pauze tussen allerlei drukke bezigheden. Zo’n ‘even niets’ momentje met je verstand op nul is soms best lekker!

Terugdenkend aan mijn periode van hevig eczeem, zie ik mezelf nog zitten wachten tot alle hormoonzalf mijn lijf was ingetrokken.
Iedere ochtend moest ik mijn hele lichaam ermee insmeren en kon ik me niet direct aankleden.
Zie je ‘t voor je? Zat ik daar aan mijn bureautje te origamiën.

Pff ik heb wat afgevouwen. Bloemetjes, parasolletjes, doosjes, vlinders, vliegtuigjes. En nee, kraanvogels waren toen nog niet aan de orde. Op de één of andere manier gaf het priegelige vouwen mij rust en werd ik afgeleid van de jeuk en pijn.

Een tijd lang heb ik ook als tussendoortje mandala’s gekleurd. Soms uitgeprinte zwart-wit cirkeltjes, soms tekende ik ze eerst zelf. Al kleurend voelde ik me dan een soort van ‘tot rust’ komen.
Klein kleurplaatje, groot effect!
Kijk, deze verkoopt de Action tegenwoordig (mocht je jezelf al zo’n momentje gunnen 😉 )

Kleine frutseltjes om te handwerken, beschouw ik ook als tussendoortjes. Ooit was dat breien, de laatste tijd ben ik meer ‘van het haken’. En zie daar de titelfoto. Een klein projectje madeliefjes, met dun garen en een superdunne haaknaald.
Het eerste madeliefje is een uitdaging, maar hé, dat geldt ook voor de eerste pannenkoek die je bakt. 

De afgelopen weken ben ik met verschillende dingen bezig geweest. Zul je altijd zien, alles komt dan tegelijk. Ook deadlines. En tussen alle hectiek, zoek ik dan toch ook even zo’n tussendoortje. 

Nu heb ik mij daar dit keer een beetje op verkeken. 

k heb me laten verleiden door het plaatje én door de mededeling dat het pakket “nú in de aanbieding” was. (Grr… ik trapte er natuurlijk weer in.) 

In de zomermaanden is het qua modebeeld heel vaak Ibiza hier en Ibiza daar. Fleurige, zwierige jurkjes in bloemenprint, gehaakte vestjes… kant en klaar te koop.
Maar nee… ik moest zo nodig een haakpakket van een Ibiza vestje uitproberen.

Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?? 
Ach ja, eigen schuld.

Kijk, dit zou het eindresultaat moeten worden.

Zomervestje?
Hmmm… názomervestje denk ik eerder.

Af en toe ben ik wat overmoedig.
“Kan ik wel”, denk ik dan vol overtuiging.
Duh…. zal best, maar het duurt alleen wat langer.

Iedere toer die ik begin met haken, prent ik in mijn hoofd: “Het heeft geen haast. Dit is gewoon een tussendoortje. Lekker ontspannend.”

Maar als ik het zou moeten associëren met tussendoortjes in de vorm van eten, dan is dit beslist geen plakje ontbijtkoek. Nee, het is potverdorie een mega loempia speciaal!

Ach… misschien is dát ook wel de charme van een tussendoortje. 

Voor wie nieuwsgierig is, dit is de huidige stand van zaken. 

kan nog even duren…