Luistermagneet

Ha ha ha… ik denk in eerste instantie onmiddellijk aan mijn botverankerd hoorsysteem.
Een metalen pin in mijn schedel, waarop je een hoorapparaat met een magneetje vastklikt.
Letterlijk een luistermagneet dus….grinnik. 

Maar nee, dat bedoel ik dus niet met de titel van deze blog.
Ik had namelijk niet eerder van de term luistermagneet gehoord. Jullie wel? 

Het schijnt uit de psychologie te komen en wordt onder andere aangeduid als “Trauma Magnet”.
De personen die er mee te maken hebben worden omschreven als luistermagneten. 

Onbedoeld blijk ik vaak zo’n magneet te zijn….

Voorbeeldje: 

Ik sta in de pauze van een bijeenkomst, waar ik niemand ken, met mijn cappuccinootje aan een statafel. Prompt komt er iemand bij staan. Da’s op zich niet vreemd.
Maar voor ik er erg in heb, begint die persoon werkelijk van alles over zichzelf te vertellen. 
Verhalen waarvan ik achteraf denk: “Goh, je moet maar het lef hebben om dat tegen een wildvreemde te vertellen.”

Het overkomt me op allerlei plekken. Eerst lijkt het een alledaags koetjes-kalfjes praatje, maar ongemerkt gaat het dan ineens over problemen of verdriet, over gemis, medische kwalen, soms over eenzaamheid, of iemand is gewoon boos. 

Volgens mij maken we zoiets allemaal weleens mee, toch?
Het ligt er maar net aan wat je op dat moment (onbewust) uitstraalt. Een open blik, een toegankelijke lichaamshouding, empathie..  Anderen voelen het intuïtief aan: Ha! Bij jou kan ik mijn ei kwijt.

Ik heb zo onderhand een hele verzameling eieren.

En eerlijk is eerlijk, als ik te weinig of geen tijd heb om echt met aandacht naar iemands verhaal te luisteren, dan sta ik bewust “uit” en wordt het meer een vluchtig: Hallo-en-dag-en-doorrrrr!
Maar over het algemeen durf ik over mezelf wel te zeggen dat ik best empathisch ben.
Of gebruik ik nu het verkeerde woord? Misschien is het meer: inlevingsvermogen.

Het verschil?
Bij inlevingsvermogen begrijp je de situatie van de ander. Bij empathie voel je die emoties soms bijna zelf. En precies daar wringt bij mij vaak de schoen. 

Laatst vroeg iemand aan mij: Wat is jouw kracht? En wat zijn jouw valkuilen?
“Eén van mijn valkuilen is mijn empathisch vermogen”, had ik geantwoord.

Pfoeh, ik kan je talloze voorbeelden geven van situaties waarin mijn empathie me behoorlijk in de weg kan zitten.

Die persoon die boos is en dat op mij afreageert, bijvoorbeeld.
Dan denk ik: Ach, ik begrijp het wel. Hij heeft het moeilijk, hij moet het even kwijt.
En voor ik het weet, ben ik alweer bezig begrip op te brengen voor iemand die mij zojuist de wind van voren heeft gegeven.

Maar hee hallo, wacht eens even…

Dat iemand boos, verdrietig of gefrustreerd is, betekent toch niet automatisch dat ik de aangewezen persoon ben om die emoties over me heen te laten komen?

Begrip hebben voor een ander is mooi. Maar het geeft een ander niet het recht om mij onheus te behandelen. Dat heb ik de afgelopen jaren wel geleerd.

Ook de situaties waarover ik mijn blogs schreef tijdens mijn ziekenhuisopnames. Een reeks van fouten, miscommunicatie en gedoe. Ik snap best dat personeel onder enorme druk staat. Dat er tekorten zijn. Dat degene die tegenover mij zit soms alleen maar een boodschap moet overbrengen die ergens anders is ontstaan.

Allemaal begrijpelijk.

Maar op een gegeven moment dacht ik echt: Ja dahag! Ik begrijp het misschien wel, maar ik hoef het niet allemaal te accepteren.
En dus heb ik er iets mee gedaan. Juist omdat ik óók begrip voor mezelf moest hebben.

Weet je, empathie is prachtig. Maar als je er zelf hoofdpijn van krijgt, er wakker van ligt of over je eigen grenzen heen gaat, wordt het misschien tijd om er iets mee te doen.
Niet blijven sudderen dus.

Soms is het genoeg om alleen maar luistermagneet te zijn.
Even luisteren.
Even aandacht geven.
En doorrrr…..

N.B.
Titelfoto: mijn luistermagneet, met hulp van AI.