Fast Forward

Bámmm! De titel valt meteen met de deur in huis, als je hem letterlijk neemt. Want wat kan de tijd hard gaan. Dagen, weken, maanden, jaren… ik knipper met mijn ogen en ineens ben ik vijfentwintig jaar verder. 

Tegelijkertijd vraag ik me af hoe lang het geleden is, als ik naar de titelfoto kijk die ik tijdens het zoeken naar totaal iets anders tegenkwam. Ik denk dat ik begin veertig was en die jaren volop genoot van de zomermaanden met allerlei bruisende festivals waar ik maar al te graag te vinden was. 

Opeens stond ik daar weer. In mijn fluorescerend gele outfit. Niet in mijn woonkamer, maar midden in een zomer waarin de weekenden draaiden om muziek en dans. En de vraag: “Waar gaan we dit keer heen?” 

Onbezorgd en geen flauw benul van wat me allemaal op medisch gebied boven het hoofd hing. Gelukkig maar. En zo ‘hoort’ het ook: genieten van wat is en niet piekeren over later. Want wanneer is het ‘later’?

Tegenwoordig zijn er talloze evenementen en festivals door heel het land. Destijds waren dat er minder, maar ook toen ging ik heus niet overal naar toe. De prijzen van sommige entree tickets waren zo hoog, dat had ik er niet voor over. Op een paar na.

Als ik aan die zomers terugdenk, zie ik eigenlijk meteen een paar vaste hoogtepunten voor me. 

Dat waren aan het begin van de zomer meteen al de Sensation dancefestivals in de Amsterdam Arena (nog zonder Johan Cruijff). Dit was een grootschalig dance-evenement dat een verplichte uniforme dresscode tot zijn handelsmerk maakte. 

Het ene weekend was de White Edition waar iedereen in witte kleding verscheen. Het weekend daaropvolgend was de Black Edition, je begrijpt al: iedereen in het zwart.
Mijn zusje en ik gingen een paar keer naar Sensation White, die muziek sprak ons meer aan, want net als de kleur van de kleding voelde ook die muziek wat ‘lichter’.. 

Later in juli was -toen nog- in Den Haag het North Sea Jazz Festival.
Totaal andere muziek en sfeer. Minder stampende beats, meer luisteren, meebewegen en genieten. En minstens zo gezellig!

Een paar keer gingen Don en ik hier met vrienden naar toe en ontmoetten daar andere bekenden. Of niet, maar dan maakten we net zo makkelijk contact met onbekenden. Muziek verbindt immers, non verbaal, gewoon door samen te dansen. Hoe leuk is dat?

En dan had je de ‘gratis events’. 

Eerst in Rotjeknor naar het toen nog zo geheten Solero Zomercarnaval. Een groot en kleurrijk tropisch festival met een enorme straatparade, praalwagens, dansgroepen en livemuziek.

De metro was hier nog niet, dus ging ik er met de trein vanuit Maassluis naar toe. Op het station van Rotterdam was het een kwestie van uitstappen, aansluiten, mee dansend door de straten en onderweg genieten van de aangeboden sponsor ijsjes van Solero. Super!

In augustus terug naar Amsterdam voor de Gay Pride.
In mijn herinnering voelde het jaren geleden allemaal wat gemoedelijker. Ook druk, zeker, maar minder massaal dan wat ik afgelopen weekend op televisie zag. Het is bijna niet te vergelijken. Wat was het er dit jaar druk, vast ook omdat het de World Pride was.
En misschien is dat ‘gemoedelijke’ maar een gedachte hoor en zit ik er naast. Ergens naar kijken is per slot van rekening heel anders dan ergens zelf deel van uitmaken. 

Als laatste blijft mijn absolute favoriet over:
de Fast Forward Heineken Dance Parade (FFWD) in Rotterdam.

Geïnspireerd op de Love Parade in Berlijn groeide dit evenement al snel uit tot het grootste dance-evenement van de Benelux.

Tientallen versierde trucks met nationale en internationale dj’s, en VJ’s reden door de stad geflankeerd en gevolgd door een menigte dansende bezoekers. Na de optocht volgde er een groot eindfeest. Een paar jaar op de Müllerpier en later op Katendrecht.

Ik ben er meerdere keren geweest. De eerste keer mocht ik zelfs meerijden op een van de trucks. Ik kijk zo even of ik daar nog een foto van heb.
De andere jaren danste ik mee door de straten. En de bonus was, dat een ex-collega (haar vriend zat in de organisatie) vrijkaarten regelde voor toegang tot het VIP deck. 

Helaas de “Fast Forward” is al lang niet meer.
Niet dat ik er de fut nog voor zou hebben. Absoluut niet! Al denkt mijn hoofd van wel (hou toch op!) Maar mijn lijf protesteert al bij voorbaat en schiet spontaan in een kramp.

Pfoeh… de hele dag op mijn benen, mijn arme voeten, mijn arme bekkenbodem.. Ach, die zou het acuut begeven na een hele dag hossen op dancebeats. Laat maar.

Gut, waar haalde ik ooit de energie vandaan? 
Ik denk dat die is ingehaald door de tijd, fast forward.

Letterlijk fast forward lukt me tegenwoordig alleen nog met mijn oude trouwe Rollz. Al begint ook die inmiddels de tand des tijds te voelen.

Binnenkort maar eens uitkijken naar een nieuwe… maar dat is weer een heel ander verhaal.