ODJI

ZONDAG

Nog plannen voor vandaag? Wil je nog ergens heen of zo? 
Ik zit nog uitgebreid in mijn batik kaftan aan de grote tafel te frutselen als Don dat vraagt. “Hm, nee niet echt. Gewoon lekker niks,” antwoord ik.

Dat ‘lekker niks’ duurt tot drie uur ‘s middags. Dan vraagt Don opnieuw: “Of wil je nog naar de Pasar Malam in Dordrecht?”
O ja! Die wordt daar dit jaar voor het eerst een aantal dagen in een groot park gehouden. Het schijnt nogal groots te zijn en vandaag is de laatste dag.

Aanvankelijk was ik niet van plan om ernaartoe te gaan, maar nu het me gevraagd wordt, kan ik niet weigeren toch? En ach, eigenlijk is het niet eens zo heel ver rijden naar  Dordrecht. Bovendien trekt de gedachte aan allerlei Indische lekkernijen me over de streep.

Ja, laten we maar gaan!

Gelukkig is het niet zo tropisch benauwd als de afgelopen paar dagen, wel warm maar goed te doen. Ik had niet verwacht dat het park zo groot en zo uitgestrekt zou zijn. Inderdaad groots! Wat een hoeveelheid aan kraampjes. Sommige zijn enorm! Ik kijk mijn ogen uit.

Er zijn twee podia met verschillende optredens. Vanaf het grote podium komen opzwepende muziekklanken van Santana ons tegemoet. Als we ernaartoe wandelen speelt er een band met letterlijk ‘ouwe rockers’. Het swingt de pan uit, evenals het publiek voor het podium. Oud, jong, van alles door elkaar en het danst allemaal samen. Wat een plezier!

Een oude man, zijn grijze haar in een knot, komt naast mij staan en lacht breed. “Hier draait het om in onze cultuur… samen zijn, muziek en eten. Gezellig toch?” 
Ik kan niet anders dan de man gelijk geven. Inderdaad. Als mijn vader nog geleefd zou hebben, had hij al lang tussen al die anderen voor dat podium staan dansen.
Muziek verbindt, zeg ik.
“Zo is het!” beaamt de man. Hij knipoogt, lacht zijn tanden nog een keer bloot en duikt de swingende menigte in.

Ook wij doen nog even een rondje. Eerst iets te drinken halen. Zo loop ik even later met een tjendol over het terrein. En dan valt mijn oog op een kraam aan de zijkant. Bovenop prijkt een grote banner met daarop de tekst: ODJI.

ODJI?!

Ik moet onmiddellijk lachen en ben verbaasd. Jee, die naam heb ik een tijd niet gehoord of gebruikt! Het blijkt de naam van een merk chili oil.
Nu ben ik niet van de ‘spicy food’, maar juist zoals ik al vaker over mezelf zeg: ik ben een nep-pinda. Ik kan helemaal niet tegen pittig eten.

En tóch ga ik bij het kraampje kijken, sowieso vanwege de naam en uit nieuwsgierigheid.
De vriendelijke verkoper beweert: “Nee hoor mevrouw, u hoeft niet bang te zijn. We hebben ook een no-heat variant. Kijk, deze is niet met pepers, maar met paprika.” Ik schiet in de lach en denk aan de soortgelijke woorden van mijn moeder, wanneer zij vroeger een gerecht op tafel zette. Nee hoor, dit is niet heet, dat is gewoon een stukje paprika. (ja, ammehoela!)

“Nou”, zeg ik, “ik heb eigenlijk een vraag aan u. Hoe komt u aan die naam Odji?”
Ehh… wij heten gewoon zo, krijg ik als antwoord. De naam blijkt verzonnen. 

“Oh, ik dacht dat één van jullie misschien George heet,” zeg ik, en ik leg uit dat mijn oom George heet. Thuis wordt hij door iedereen Georgie genoemd. Op zijn Engels uitgesproken – “Djordji” dus. Als kind vond ik het lastig om twee keer die ‘dj’ uit te spreken en de ‘r’ verbasterde ik sowieso. Zo werd “Djodji” al heel snel Odji. 
Wat bijzonder om die naam hier dan ineens tegen te komen….

“Dan is zo’n potje chili oil helemaal leuk toch? En echt, deze is beslist niet pittig mevrouw”, verzekert de verkoper.
Inderdaad wel grappig zo’n klein weckpotje – al was het alleen maar om de naam. En ja, je begrijpt: dat potje staat nu voor mijn neus op tafel. Ik staar er naar en allerlei herinneringen komen naar boven. 

Odji, het jongste broertje van mijn moeder, maar slechts zeven jaar ouder dan ik.
Wat waren we ooit onafscheidelijk. Door omstandigheden zijn we elkaar uit het oog verloren. We hebben al vele jaren geen contact meer. Het is wat het is… 

Het is maar een bijnaam, maar het is bizar om die naam nu zo te lezen. 
Hoe zou het met hem gaan, vraag ik me af.

Het wordt nog bizarder.

MAANDAG

‘s Middags ontvang ik totaal onverwachts een whatsapp bericht van mijn nichtje. 
Zij stuurt een bijlage mee met tekst en een foto.
Een foto van Odji. 
Hij is overleden.
Als sterfdatum staat die van gisteren… de dag dat ik zijn naam weer vond.

Opnieuw staar ik naar het potje op mijn tafel.
Nu met andere ogen. 
Nu met een andere lading.

Odji…
…dág!