Eigen schuld, dikke bult

Wij waren op vakantie in Duitsland.
Wat je daar heel veel ziet, zijn stepjes. Van die elektrische.
Waar we maar waren in alle dorpjes en stadjes. Jong, oud, man, vrouw… werkelijk heel veel mensen sjeesen ermee door de straten.

Weinig fietsen, laat staan van die hier in Nederland inmiddels beruchte fatbikes. Die zie je daar bijna niet. Bij ons is het andersom: weinig stepjes in ons straatbeeld. Logisch, het is verboden en dat heeft alles te maken met de strenge veiligheidseisen en keuringsprocedures van de RDW.

Geen stepjes op straat dus, maar bijvoorbeeld wél in het Erasmus MC. Hoe gek wil je het hebben!
Tijdens mijn logeerpartijtjes daar, zag ik hoe medewerkers zich van A naar B op die stepjes begeven om tijd te besparen. Begrijpelijk, want de afstanden in het MC zijn mega! 

Het waren voornamelijk de heren doktoren die met behoorlijke snelheid door de gangen zoefden op de afdeling waar ik lag. Een dienstdoende verpleger heeft eens uit protest een poster opgehangen. Daar stond zoiets op als: Pas op! Overstekende patiënten!
Te gek voor woorden eigenlijk.

Maar goed, die flitsende stepjes in Duitsland zijn dus van die doorontwikkelde dingen en al lang niet meer zoals die exemplaren van vroeger in mijn jeugd.
Oké, dat kun je niet meer vergelijken, weet ik ook wel.

Een autoped noemden we ze toen, herinner ik me. Ik kreeg een knalrode voor mijn verjaardag. Eentje met van die luchtbandjes en een soort bagagedrager waar je tijdens het rijden op kon zitten. En als je die dan uitklapte, dan was het een standaard om je autoped makkelijk neer te zetten.

Mijn zusje, zeven jaar jonger dan ik, had zo’n houten stepje met van die dunne wieltjes. 
Als papa en mama niet keken, dan daagden we elkaar uit: “Ruilen?”
Voor mijn zusje bleef het dan bij mijn step alleen maar vasthouden, terwijl het voor mij een kunst was om vaart te maken op dat kleine houten plankje met wieltjes. Met alle gevolgen van dien…

Meer dan eens bleef het voorste wieltje in een richteltje tussen de straatstenen steken en sloeg het ding over de kop. Met mij erbij natuurlijk. Zie je het voor je? 
Zusje lachte het dan uit, ik wat minder en meer de ‘zij-met-kiespijn’ versie.
Builen op mijn hoofd, opengeschaafde knietjes, blauwe plekken… ik heb ze wat opgelopen.
En natuurlijk eigenwijs doorgaan, vaart maken, wieltje geblokkeerd, over de kop, AUWW!

Je zou zeggen: je leert ervan. 
Ahum…
Ja, natuurlijk heb ik ervan geleerd, maar iedereen weet: een ongeluk zit meestal in een klein hoekje.

Vaart maken, doe ik nog altijd. Met mijn Rollz zet ik er altijd flink de pas in.
Mijn beperking zit niet in het ‘niet kunnen lopen’, maar juist in de lange afstanden en het ‘niet kunnen tillen/dragen’.

Ik begrijp dat het soms verwarring oplevert. “Waarom loopt dat mens in hemelsnaam nog altijd met een rollator?” Nou, gewoon omdat dat nét even iets stabieler voor mij loopt en bovendien draagt mijn Rollz alles wat ikzelf niet kan en mag tillen. Hoe fijn en handig is dat!
Maar dit terzijde 😉

Vaart maken.
Dat deed ik afgelopen maandag toen ik iets bij iemand had afgegeven en daarna het gebouw verliet.
Ik zou vlug nog een paar boodschapjes doen en dan naar huis.

Haastige spoed…tralala…nooit goed!

In een stevig tempo liep ik door de gang, mijn Rollz voor me uit duwend. Ik wilde via de openstaande deur naar buiten…

…en het volgende moment lag ik in een fractie van een seconde – op mijn aller charmantst languit bovenop mijn Rollz – op straat.
%$@#&*!!

Het voorwiel van mijn rollator was in de spleet van de drempel blijven steken.
Rollz bleef braaf staan. Ik niet.

Ik had te veel vaart en vloog eroverheen, vraag niet hoe. 
Whoehaha… jammer dat ik die salto zelf niet heb kunnen zien, wat moet dat een achterlijk gezicht zijn geweest! Ik had in een deuk gelegen van het lachen.
Maar, wat gênant zeg! 

Even voelde ik me weer dat kind van negen, over-de-kop door zo’n suf stepje.
Zestig jaar later ben ik het nog niet verleerd, zo blijkt.

Gelukkig kan ik er om grinniken.
Gelukkig heb ik niets gebroken, en is mijn stoma niet beschadigd door de val.

Ik ben wel stijf en heb wel spierpijn.
En mijn benen…ohhh, niet om aan te zien: blauw, paars, groen, geel… 

Eigen schuld, dikke bult.

Komt wel weer goed.

N.B. de titelfoto is ai gegenereerd