Nieuwjaarsdagkrabbeltje

Het is 1 januari.
De dag van nieuwe voornemens, frisse starts en mensen die vandaag ineens heel zeker weten hoe ze dit jaar willen leven.

Ik niet.

Ik heb geen lijstje, geen doelen, geen dit jaar ga ik echt…
Alleen dit kleine, terugkerende ding: schrijven.

Dat is wat ik meeneem dit jaar.
Geen plannen, maar ritme en herhaling.
Zoals op donderdag schrijven.

Dat laatste vraagt niets anders dan dat ik ga zitten en begin.
Vandaag is dat pas laat op de dag gelukt.
Mijn bioritme is nog in de war door feestdagen met lange avonden en (te) korte nachten.

En als ik dan toch iets van een voornemen zou moeten bedenken, dan is het dit:
blijven doen wat werkt.
De rest laten volgen wanneer het zich aandient.

Ik heb geen verwachtingen.
Geen beloftes aan mezelf.
Geen afspraken met de toekomst.

Vandaag begin ik dus niets nieuws.
Vandaag hou ik het kort.

Morgen zie ik wel verder.
Eerst slapen.