Foundations

“Ik moet eigenlijk nieuwe foundations, weet je. Maar zo duur, ja. Even wachten maar tot eind van de maand,” zegt tante, terwijl ze een slokje van haar koffie neemt.

Ik zit aan de grote tafel met mijn kleurtjes en doe mijn best binnen de lijntjes te blijven.

“Mama wat is voun-dee-sjon?” vraag ik nieuwsgierig.
Eén blik van mijn moeder zegt genoeg: Als grote mensen praten, hou jij je mond.

Dus ik kleur braaf verder, alleen nu expres buiten de lijntjes. Puur frustratie omdat ik geen antwoord krijg.

Foundations… bij ons thuis werd er geheimzinnig over gepraat en alleen door tantes. Zelden hardop, want stel je voor zeg! Het gaat de ooms immers niets aan wat de dames ónder hun kleding dragen, beter maar van niet. Nou ja…of het moet lingerie zijn, maar dat is ondergoed van een ander kaliber. 

Shapewear heet het anno tweeduizend-nu. En sommige exemplaren krijgen tegenwoordig zelfs een podium. Niks ónder kleding, nee zónder kleding. 

Kijk maar naar het afgelopen songfestival (waar zijn al die mooie jurken van ‘vroeger’??) of kijk naar alle grote zangeressen. Groot van naam bedoel ik, maar klein verpakt: Madonna, Beyoncé, J-Lo, Lady Gaga…en de rest waarop ik nu niet zo gauw kom. 

Pas toen ik wat ouder werd, legde mijn moeder uit dat een goede foundation bedoeld is om je figuur – en dus ook je kleding – beter tot zijn recht te laten komen.
Zelf had zij dat totaal niet nodig met haar lange en slanke figuur. 

Waar ik vorige week nog schreef over mijn lange vingers als genetische erfenis van mijn moeder, vraag ik me nu vertwijfeld af waarom dan niet die wespentaille is meegeleverd. Want in plaats daarvan ben ik bedeeld met ware hommelheupen, die zelfs foundations niet kunnen verhullen.

Sowieso begin ik niet aan dat hele shapewear gedoe, want arme stoma Zakkelien raakt helemaal van slag als zij geplet en ingesnoerd wordt. Dus ik laat mijn lijf met rust en foundation gebruik ik alleen nog op mijn gezicht. 
Ha ha, maar dan anders. 

Ik gebruik al jarenlang minerale poeders en ook hier geldt: het is bedoeld om kleine oneffenheden ‘te verzachten’ en om iets beter tot zijn recht te laten komen. In dit geval mijn gezicht en nee, het ziet er dan niet uit alsof ik met mijn snoet in een zak meel ben gevallen. 

Je brengt juist een dun laagje aan met een kwast, dat zorgt ervoor dat de poeder samensmelt met de natuurlijke oliën van je huid. Hierdoor ligt het er niet bovenop als een laag plamuur, maar lijkt het erin op te gaan. Het haalt de grauwe of vermoeide sluier van je gezicht en geeft er een subtiele, natuurlijke glans voor in de plaats. 

Foundations: onder je kleding en onder (de rest van je) make-up, het zijn zomaar twee kleine voorbeelden. 
Maar als ik kijk naar het grotere geheel, dan concludeer ik: Waar zouden we zijn zonder foundations, zonder basis. Een goed fundament heb je nodig om er met een gerust hart verder op te kunnen bouwen. 

Misschien is dat ook gewoon wat ouder worden met je doet.
Dat je steeds minder behoefte krijgt jezelf strak in model te hijsen — letterlijk én figuurlijk.
Nu denk ik vaker: ach, laat maar zitten.
Mijn bijenrompje hoort blijkbaar bij het bouwpakket.

En eerlijk?
Na alles wat mijn lijf heeft doorstaan, vind ik het al heel wat dat de boel überhaupt nog overeind staat.
Eigenlijk mag dat fundament van mij best gezien worden. 

Dus nee, geen geworstel met corrigerende broekjes, elastische ellende of ingesnoerde shapewear. Ik hou mijn adem liever over voor belangrijkere dingen.
Een beetje minerale foundation op mijn gezicht, een fatsoenlijke kop cappuccino op zijn tijd en een stevig fundament onder mijn bestaan.

Dat blijkt uiteindelijk toch de mooiste basis…