POV

Laat ik vandaag eens beginnen met mijn uitzicht van dit moment, luister:

Pfff…. ik krijg zo onderhand enge neigingen van het lawaai buiten dat vanaf de overkant brutaal mijn huis binnendringt. Ik kan me er amper door concentreren.

Doe de deur dan dicht en zit niet te miepen! Ja, dat zou je haast zeggen hè?

Maar nee. Ik wil juist frisse lucht in huis en vandaag is precies zo’n dag dat het qua temperatuur goed kan. Ik vind het een beetje onzin om met de deur dicht en de airco aan hier binnen te zitten.

Aan de overkant worden na bodemwerkzaamheden de parkeerplaatsen, de stoep en de straat weer netjes opgeleverd. Zoiets kost tijd (en voor de omwonenden: geduld…)

Vanmorgen was de geluidsoverlast erger, toen werden tegels en bakstenen stuk voor stuk op maat gezaagd. Nee zeg, dát is een lekker geluid, NOT. En de flatgebouwen eromheen werken ook nog eens als enorme klankborden.
Een groot deel van de straat en stoep is nu dan eindelijk gelegd en op dit moment wordt alles aangestampt met zo’n trilmachine.

Zoals ik al zei, concentreren is wat lastig. Ook deels mijn eigen schuld, want Ik laat me constant afleiden. Kijk, daar komt een sjovel -of hoe heet zo’n ding- die in één keer een lading stenen stort. Pas op meneer! Gelukkig draagt hij een helm.

Een tweetal mannetjes in fluorescerend oranje hesjes komen erop af en zijn druk in de weer. Daar zie ik ook een kleine heftruck naderen, wat is die van plan? En aan de andere kant sjouwt iemand met een dranghek.
Wat een krachtpatsers.
Wat een bedrijvigheid.

Ik denk dat mijn kleine achterneefjes hun ogen uit zouden kijken als ze hier waren. Het lijkt net levend Playmobil vanuit mijn oogpunt gezien.
POV noemen ze dat tegenwoordig toch?

Ik zie die afkorting te pas en te onpas bij zowat bij iedere socialmediafoto. Lange tijd wist ik niet eens wat het betekende. Nu wel. POV: point of view dus.
(Ik word echt oud geloof ik…. ik loop achter…zucht).

Eigenlijk is het best een grappig gezicht, daar aan de overkant. Al denk ik dat die werklui het niet echt zullen waarderen, als ik het ze zo zou zeggen. Ze werken immers hard, dat zie ik heus wel.
Ik geef het je te doen! En voor hen ben ik blij dat het vandaag niet zo warm is. 

Terwijl ik over mijn laptopscherm heen naar buiten zit te kijken, plopt er een melding van Facebook op.
Huh? Ik voel me bijna ‘betrapt’, alsof het algoritme dacht: Hier meid, heb je even een ander uitzicht. Want het is een melding “Vandaag, tien jaar geleden” met daarbij een foto die ik destijds plaatste.

Nou ja, die foto! Wat een toeval.
Toen zat ik óók te bloggen.
Niet binnen aan mijn eettafel, maar buiten in de tuin aan de picknicktafel.
In de schaduw van onze druivenpergola, met het gekwetter van musjes die vonden dat de tuin van hen was. Het zachte geritsel van de bladeren en af en toe een zoemende hommel. Dat was ongeveer mijn soundtrack van die tijd.
Oh, wat genoot ik daar altijd van!

Tien jaar geleden was mijn soundtrack het geritsel van bladeren.
Vandaag is het een trilmachine.

Niet alleen mijn uitzicht veranderde in die tien jaar.
Ikzelf ook.

Alleen… dat hoor je niet op een filmpje.
En zie je niet altijd op een foto.

Of misschien wel.
Hangt maar net af van je POV.