Synchroniciteit. Nou ja!

“Syn-chro-ni-ci-teit”, herhaal ik bedachtzaam in trage lettergrepen, waardoor ik bijna klink als een robot. Hiermee probeer ik iets meer tijd te rekken om over mijn antwoord na te denken.

“Waar denk jij aan bij synchroniciteit?” vraagt mijn docent tijdens de psychologie-les.
In mijn verbeelding -levendig, zoals altijd- doemt het beeld op van een oude zwart-wit film van vroeger. Echt vroeger.
Zo’n film met in de hoofdrol actrice Esther Williams in badpak, die bevallig het water in duikt om daar vervolgens met andere dames een dans-zwem-choreografie uit te voeren, synchroon. Prachtig!

Snel wuif ik het beeld weg, want ik denk niet dat het de bedoeling is dat ik ‘synchroonzwemmen’ als antwoord geef. Nee, er wordt natuurlijk van mij verwacht dat ik iets vertel over het filosofisch concept van Carl Gustav Jung.

En ik weet wel, volgens Jung kan het gebeuren dat twee dingen niets met elkaar te maken lijken te hebben en toch op een bijzonder moment bij elkaar komen. Niet omdat het ene het andere veroorzaakt, maar omdat jij er op dat moment een betekenis in ziet.

Bijvoorbeeld: je denkt ineens heel intens aan een vriend die je al jaren niet hebt gesproken en een uur later belt hij je op.
Jung noemt dat synchroniciteit.
Ik zou zeggen: “Nou, da’s toevallig!”

Toevalligheden kruisen namelijk vaak mijn pad, daar heb ik het wel vaker over gehad.
En synchroniciteit… Tsja, ik weet eigenlijk niet of ik het als zodanig herken. 

Wacht, ik zal je een paar recente voorbeelden geven, misschien is het dan wat minder ‘wollig’ en vaag.

Twee blogs geleden, schreef ik “Luistermagneet” (die je hier eventueel kunt teruglezen), ik schreef er onder andere over dat mijn empathie één van mijn valkuilen is en waarom.

Een dag later bevind ik me op een bijeenkomst waar aan iemand gevraagd wordt: “Kun je een minder goede eigenschap van jezelf benoemen?”
Tot mijn verbazing luidt het antwoord: “Onder andere: empathie.” En vervolgens legt de persoon uit dat die dat soms echt als een valkuil beschouwt.

Even lijkt het alsof ik mijn eigen geschreven blogtekst terug hoor en ik denk bij mezelf: Da’s nou ook toevallig!

In diezelfde blog schreef ik ook dat het soms genoeg is om ‘alleen maar’ een luistermagneet te zijn voor een ander. Even luisteren, even aandacht geven.

Prompt ontving ik een email met de mededeling dat er nog een paar plekjes vrij zijn voor deelname aan een workshop. Ik schijn eerder een uitnodiging te hebben ontvangen, maar die is tijdens mijn vakantie ergens tussen wal en schip geraakt.

In de workshop wordt aandacht besteed aan het leren van je kwaliteiten en bijbehorende valkuilen.
Bovendien lees ik dat de organisatie die de workshop geeft, zich ook vooral richt op het écht luisteren naar de ander.
Vol verbazing roep ik hardop uit: “Nou ja! Da’s nou ook toevallig!”
(En ja, ik heb mij alsnog aangemeld voor deze herkansing.)

Vorige week schreef ik over mijn valpartij met mijn rollator in mijn blog: “Eigen schuld, dikke bult”.
Daags daarna ontving ik van Rollz een berichtje met onderstaand filmpje als bijlage.

Nou ja! ook toevallig!
En inderdaad, is het een kwestie van tijd… mijn Rollz is aan vervanging toe.

Afgelopen augustus was ik dus in de showroom om me te oriënteren. Bedenkelijk keek ik daar naar het allernieuwste model. Hmm…twijfelachtig hoor.

“Probeer maar, je zult zien dat -ie net zo wendbaar is als jouw Rollz Flex”
Zo gezegd, zo gedaan: ik ging er eventjes mee aan de zwier.
“Mag ik je filmen?” werd er gevraagd. Ja hoor best, had ik geantwoord.

Ik weet nog steeds niet helemaal of het synchroniciteit is.
Maar als ik de afgelopen weken zo eens terugkijk… nou ja.. wel toevallig hè? 

Titel-afbeelding:
Originele lobbykaart van de film “Million Dollar Mermaid” (MGM, 1952) met Esther Williams.