Anti klaagzang

Mopper mopper mopper.
Klaag, ach en wee.

Gisterochtend was het typisch zo’n dag die de bovenste twee regels weergeven.
Nee, nu eens niet een mekkerende ik, maar wel ongeveer iedereen die ik buitenshuis tegen het lijf liep.
Ik probeerde het steeds om te buigen.

Ik: “Hee hallo! Tijd niet gezien, hoe gaat het met jou?”
Nou meid, hebbie effe? Pff… gaat niet zo lekker.. mijn knieën hè en mijn voeten…
In mijn hoofd begint een stemmetje te zingen: hooooofd-schouders-knieen-tenen-knieen-tenen.
Ik duw het versje weg en hou mijn gezicht in de plooi.

“Goh, maar gelukkig ben je wel aan de wandel”
Ja duh! Ik móet wel. Wie doet anders mijn boodschappen? 
Boodschappen is het volgende mopperwoord. Want: WAT IS ALLES DUUUUR GEWORDEN.
Ja, zoiets was mij ook al opgevallen, maar ik wil het er niet over hebben. “Ik moet door, ik heb een afspraak”, verontschuldig ik mij haastig, naar waarheid.

Even later schuif ik aan bij drie dames die al op het bankje zitten in de kleine wachtruimte van de Mobiele Borstpletterij. Oftewel: in de bus van Bevolkingsonderzoek Nederland voor borstonderzoek.

De dames zijn over en weer fanatiek aan het mopperen.
Wie heeft dat apparaat uitgevonden? Zeker een man! Heeft hij enig idee hoe dat aanvoelt?
Ik geef onmiddellijk toe, het onderzoek is ook niet bepaald mijn favoriete hobby. Maar ach, wat zijn die paar minuutjes nou op een mensenleven? 

Het is maar goed dat het kán en dat we mogen komen, zeg ik.
Nou, voor mij hoeft het niet per se, bromt de dame op links. Desondanks is ze er wel en dat lijkt me toch haar eigen keuze, aangezien het volgens mij geen verplichting is.

Als ik na het onderzoek met een ietwat beurse voorgevel weer buiten sta, begint het prompt te regenen. Ik duik onder een afdakje en ja hoor, de volgende mopperaar dient zich ook schuilend naast mij aan.

Volgens de buienradar zou het nu droog moeten zijn! Lekker dan! Kun je ook niet meer op vertrouwen. Waarop eigenlijk wel?? moppert de man.
Typisch Nederland toch, zeg ik met een glimlach.
Ik ben helemaal klaar met het weer in Nederland! krijg ik als snauw terug.
Ik zwijg, anders begint -ie straks ook nog over asielzoekers, of denkt hij dat ik er eentje ben. Heb ik het straks allemaal gedaan, ja dáhág. 

Als ik nog even de supermarkt binnenwip om iets te halen voor het avondeten, is het niet veel anders. 
Het vlees is te duur.
De bonen zijn op.
De verkoper kijkt chagrijnig. (echt! Dat hoorde ik iemand zeggen en bijna floepte ik eruit: Heb je wel eens in de spiegel gekeken?)
Grrrr…. verkeerde kassarij gekozen.
Bij de zelfscan: steekproefcontrole. Mopper mopper…

Voor al die moppermensen van gisteren (en vandaag) heb ik iets om jullie geklaag te ontladen en blije energie op te laden. 
‘t Duurt niet lang, een paar minuutjes maar. A joh, doe gewoon even mee. Wat heb je te verliezen? 😉

Ik deel een dans met jullie, of beter gezegd: je hoort hieronder de muziek ervan.
De danspassen verklap ik niet, die mag je helemaal zelf verzinnen.
En nee: “kan ik niet” bestaat niet – daar trap ik niet in.

De dans heet, net zoals het lied: “Mama’s Kitchen”.
Ik heb ‘m de afgelopen dagen een aantal keren gedanst. Ergens bij een dansles, tijdens mijn eigen les, thuis: van keuken naar huiskamer en weer terug.
Gewoon voor de leuk, zomaar even tussendoor.

Wat dat betreft, ben ik net mijn vader. Als hij muziek hoorde, dan begon hij te fluiten en danste hij waar het maar kon (ehh…. en ook waar ik vond dat het níet kon… Pa, dat kun je hier niet maken!)

Dus:
Doe je ogen dicht -desnoods de gordijnen ook.
Beweeg, huppel, loop en swing.
Zwaai met je armen en als het lukt: ook met je heupen.
Niemand kijkt, dus doe eens gek.
Hou vol tot het einde van de muziek!
En voel daarna eens wat het met je doet 🙂

Hieronder kun je het mp3’tje starten van: Mama’s Kitchen van zanger Raffi -afkomstig van zijn album Evergreen Everblue

Misschien spreekt dit lied me zo aan, omdat het over een plek gaat waar iedereen welkom is.
Zonder gedoe, zonder hokjes, zonder geruzie.
Gewoon samen leven, eten, bewegen en mens zijn.