Lange vingers

Ja lekker! In een coupe, besprenkeld met een mengsel van koffie/marsala in laagjes afgewisseld met doorgespatelde mascarpone/slagroom.

Maar nee. De titel heeft niets met tiramisu te maken. Het gaat over échte lange vingers. 

“Wat heeft u mooie lange vingers mevrouw,” zegt het meisje bij de kassa als ik haar betaal. Gek hè, door zo’n onverwachte opmerking weet ik me dan even niet zo gauw een houding te geven.
Oh.. eh… ja… da’s een erfenisje, antwoord ik stuntelig. En een moment later denk ik: Wat een onhandige suffe reactie. Maar eigenlijk klopt het wel. Zoals de Engelsen zeggen: it runs in the family — het zit in de familie. 

Nu vind ik behoorlijk wat onderdelen van mijn lichaam niet om over naar huis te schrijven, maar over mijn handen durf ik dat wel. Daar kan ik goed mee voor de dag komen. Hm.. dat klinkt nu wel heel opschepperig. Een vermanend stemmetje in mijn hoofd zegt: Doe nou maar gewoon.

Trouwens, weet je dat die uitdrukking ‘niet om over naar huis te schrijven’ een militaire oorsprong heeft? Ja, ja, ik weet het: ik dwaal af, maar dit weetje is maar een klein zijsprongetje, komt -ie: 

De uitdrukking is ontstaan in het leger (rond de Eerste Wereldoorlog). Soldaten schreven brieven naar het thuisfront om verslag te doen. Als iets “niets om over naar huis te schrijven” was, maakten ze hun familie er niet blij of ongerust mee en lieten ze het onderwerp in de brief achterwege. 

Maar goed, de lange vingers dus.

Zowel mijn zusje als ik hebben die geërfd van mijn moeder. Het zit in ons DNA, smalle handen, lange vingers met daarop lange smalle nagelbedden. Daardoor lijken onze nagels al lang, zelfs als ze kort geknipt zijn.

Ik moest aan mijn moeders handen denken, aan tien jaar geleden om precies te zijn.

Vanaf de bank waar ik zat, observeerde ik hoe zij met haar vingers onrustig aan het laken friemelde.
Verzwakt en broos lag zij op het zorgbed in de woonkamer van eens het ouderlijk huis van mijn zusje en mij. Het ging niet goed met haar, iedere dag leverde ze weer een stukje energie in.
Uitzaaiingen…. het woord alleen al…het zegt álles en bij haar was er niets meer aan te doen.
Mijn zusje en ik waren bij haar, zo vaak als we konden. Dat was voor mij soms lastig, want mijn eigen chemo- en bestralingsbehandelingen vraten ook energie. 

Het was net zo’n zomerse voorjaarsdag als vandaag, maar dan op 26 mei 2016. Ik stond op van de bank en ging op de bedrand bij mijn moeder zitten. “Zal ik je een manicuurtje geven mam?”

Is goed, had ze geantwoord.

Van haar rechterhand vijlde ik haar nagels zorgvuldig op gelijke lengte. Ik masseerde haar hand met de crème die op het tafeltje naast haar bed stond. Geurloos, maar in mijn verbeelding rook ik de zachte rozengeur van haar favoriete crème van vroeger: Glycerona.
Uit haar bescheiden cosmeticaverzameling viste ik een flesje nagellak. “Wil je deze kleur mam?”

Is goed, antwoordde ze weer.

Terwijl ik haar nagels lakte, voelde ik haar vingers verslappen.
Ze was in slaap gevallen.
Ik liet haar met rust. 
Morgen zou ik haar andere hand wel doen.

Maar er kwam geen morgen.
Niet voor haar.
Diezelfde avond is zij, vlak nadat mijn zusje en ik haar welterusten en tot morgen hadden gezegd, ingeslapen. 

Tien jaar geleden alweer!

Ik staar naar mijn handen, tien jaar ouder. Ze lijken nu nog meer op die van mijn moeder. Getekend door de tijd… maar inderdaad nog altijd lange vingers…