Ienie mini

Eén van mijn dans-dames stond naast mij in de les. 
Mijn oog viel op de oorbellen die zij droeg. 
“Hè, zijn dat nou kraanvogels?” vroeg ik verbaasd.

Dat had ik goed gezien. Het waren inderdaad ienie mini origami kraanvogeltjes die aan haar oren bengelden. Zo schattig, maar pfoeh.. wat een pieterpeuterig vouwwerkje. Ze had ze dan ook niet zelf gemaakt, vertelde ze, maar ooit ergens gekocht.

Ik moest daar vandaag ineens aan denken, toen ik aan mijn blog wilde beginnen. 

Laat ik mezelf eens uitdagen, dacht ik.
Uit een lijstje prik ik met mijn ogen dicht een onderwerp. 
“Haal een wat oudere blogpost van onder het stof”, staat er. Met daarbij de vraag: Kun je de informatie updaten of de blog herschrijven? 

Hm…. eerst maar eens terug in de tijd.
Sowieso kies ik voor dezelfde maand als nu.
Dus het wordt juli 2018 om precies te zijn – het jaar dat we hier zijn komen wonen.

Birdpower 2.8, is de gekozen blog die ik destijds schreef en daar speelt het Japanse jongetje Souta een hoofdrol in. 

In 2018 begon ik met het vouwen van duizend kraanvogels.
Japanse vrienden van vrienden van ons (volg je me nog? 😉 ) stuurden mij een enorme partij origami washi-papier vanuit Japan. Als bedankje en tegenprestatie vouwde ik een aantal kraanvogels en stuurde die naar Hiroshima.

Enkele dagen later ontving ik een email die begon met: 
Thank you so much for your letter and the beautiful origami cranes.

De ouders van het jongetje Souta schreven mij dit. Ook vertelden ze de reden waarom zij er zo blij mee waren. Hun achtjarig zoontje had leukemie. De behandeling die hij daarvoor onderging, had hem geholpen en nu wensten zij datzelfde ook voor mijn behandeltraject.
De foto die erbij zat van het jongetje die mijn kraanvogels in zijn handen heeft, raakte mij diep.

Bizar toch? Een stapeltje washi papier dat vanuit Japan de wereld over reist naar Maassluis en vervolgens als gevouwen vogeltjes terugvliegt naar Hiroshima. 

Onmogelijk om die blog te herschrijven.
En updaten?
Tsja… ik vraag me ineens af hoe het tegenwoordig met Souta gaat. Inmiddels is het 2026 en is hij zestien jaar. Jeetje… waar blijft de tijd…

En de kraanvogels?
Heel veel exemplaren heb ik weggegeven of ergens achtergelaten, maar het merendeel staat in grote weckflessen boven op mijn kast. Dat verklaart de titelfoto.
Niet als prestatie, maar om me eraan te blijven herinneren dat een klein gebaar soms de halve wereld kan overbruggen.
.

Mijn gedachten springen weer terug naar de oorbellen met de ienie mini kraanvogels. Waar vind je die? Toch eens even googlen. En ja hoor, gevonden. 

Kijk, op Etsy worden deze te koop aangeboden. De vogeltjes zijn gevouwen van papier met daaroverheen een laagje hars. Dit voor het ‘luttele’ bedrag van € 49,50 per paar.
Pardon wát?
Ja dahag.

Ik moet ergens nog van die ienie mini vouwblaadjes hebben. 
Zal ik ze zelf…?

Ha ha ha… in mijn voorgaande blog schreef ik over mijn tussendoortjes… 
Nou, je voelt ‘m al aankomen zeker? Jawel, dit is er dus nog zo eentje:

Zijn ze niet cute?

En eigenlijk valt het vouwen me niet echt tegen. Ja oké, het is inderdaad een beetje priegelen, maar tegelijkertijd ook best wel ‘zen’
Goed voor een ienie mini pauze 😉

gerelateerde blogs
Kranig
Birdpower 2.8!