Lekker broodje

Laatst heb ik met wat ex-collega’s gezellig bijgekletst.
We zijn samen ergens een broodje gaan eten.

Over brood gesproken…
Mijn broodwinning heeft op nogal wat werkvloeren plaatsgevonden. 

In grote lijnen ging ik van een deinende cruiseboot aan vaste wal bij een juwelier.
Via de industriële handel naar die van de drukinkt.
Van de Nederlandse Veiligheidsdienst naar de TU Delft.
Van een grafisch ontwerpbureau naar de verstandelijk gehandicaptenzorg.
Van danstherapie naar autisme begeleiding.
Tussendoor visagie, grime en kleurstyling. 
En dans, véél dans.

Dus je begrijpt, ik ben niet in het bezit van zo’n gouden horloge die je vroeger kreeg bij 25-jaar trouwe dienst. Ja, ik was wel trouw hoor, maar zeker geen vijfentwintig jaar op één werkplek.

Wat ik na vijftig jaar werkvloer wel overhield, is een variatie aan ex-collega’s met wie ik nog contact heb. Iedere ontmoeting is anders en gaat ook ergens anders over. Dat vind ik een leuke bijkomstigheid van al die verschillende werkvloeren.

Ik denk dat het mijn nieuwsgierigheid was – of misschien mijn leergierigheid – die me steeds weer naar iets nieuws leidde. De kans pakken om steeds opnieuw te leren, te ontwikkelen, om kennis en ervaring te delen. Al bracht iedere nieuwe start ook altijd weer een bepaalde spanning met zich mee. Voor een deel gewoon onzekerheid. 

Afijn, terug van broodwinning naar brood eten.

Al kletsend met mijn ex-collega’s werp ik een blik op de menukaart van de brasserie waar we hebben afgesproken.

Over variatie aan brood gesproken… Het gaat al lang niet meer alleen maar om wit of bruin. Nee, het assortiment is aanzienlijk uitgebreid. Flatbread, desem, ciabatta, Turks brood, pita, spelt… Jemig, ik schiet acuut in een keuzestress.

Doe mij ook maar een clubsandwich, net als zij, zeg ik uiteindelijk, knikkend naar mijn tafelgenoten.
“Wilt u die met gewoon brood of focaccia?” vraagt de serveerster.
Focaccia…onmiddellijk verschijnt het beeld van een enorme kamerplant op mijn netvlies. Rare associaties maak ik soms….

Ehh…. welja, doe maar, antwoord ik.
En even later worden er complete flatgebouwen op een bordje voor onze neuzen neergezet.
Nu is een “gewone” clubsandwich al een kunst om zonder knoeien te eten, laat staan dit focaccia-gevaarte. 

Grappig eigenlijk, als je bedenkt dat een sandwich juist bedoeld is om zonder knoeien te kunnen eten.
De benaming is in de 18e eeuw ontleend aan de Britse Lord Sandwich. Het verhaal gaat dat hij zo’n verwoed gokker was, dat hij zijn bediende vroeg om vlees tussen twee sneetjes brood te leggen, zodat hij kon eten zonder zijn kaarten of handen vuil te maken.

Maar hoe zit dat dan met een CLUBsandwich, zou je denken.
Nou, de naam zegt het eigenlijk al.

Eind negentiende eeuw verscheen op de menukaarten in allerlei clubs in New York de club sandwich. En zie daar: je at een club sandwich dus in een club.

Oorspronkelijk bestond een clubsandwich uit drie lagen geroosterd brood, royaal besmeerd met mayonaise en belegd met kip, bacon, sla en tomaat. Soms ook nog een gebakken ei en eventueel wat chips erbij als garnering. 

Door deze samenstelling ontstond ook een misvatting over het woord ‘club’. Er werd -en wordt soms nóg- beweerd, dat het een afkorting is van: “Chicken and Lettuce Under Bacon” – kip en sla onder spek. 

Leuk gevonden, maar het blijft hoe dan ook net als de tompouce: een onmogelijk gevaarte om netjes te eten. Onze borden zien er binnen de kortste keren dan ook uit als oorlogsslagvelden. 

Ik geef het op. Leg mijn mes neer en pak een stuk focaccia gewoon met mijn vingers vast.
Ik houd het even omhoog.
“Cheers!”

Ik neem een hap.
“Mmm… lekker broodje.”